Επέτειος Πολυτεχνείου 2020: Οι αρνητές και η ελπίδα για τη νέα γενιά που μπορεί να μας βγάλει από το τέλμα με ένα νέο δικό της «Πολυτεχνείο»

Επέτειος Πολυτεχνείου 2020: Οι αρνητές και η ελπίδα για τη νέα γενιά που μπορεί να μας βγάλει από το τέλμα με ένα νέο δικό της «Πολυτεχνείο»

Του Θωμά Νούσια στο «Ανοικτό Παράθυρο»

ΓΙΑ τα λαϊκά ΜΜΕ, άρα για τον πολύ κόσμο, επέτειος Πολυτεχνείου σημαίνει ατέλειωτα τηλεοπτικά σόου με επεισόδια στα Εξάρχεια και καβγάδες πολιτικών. Το τι έγινε τον Νοέμβριο τού ’73 δεν τα αφορά. Δεν πουλάει, δεν έχει θέση στο πρόγραμμα – σκουπιδαριό.

ΤΗ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ όμως δυσφήμιση εκείνης τής εξέγερσης αποτελούν μονίμως τα επετειακά μηνύματα τού πολιτικού κόσμου. «Ξύλινα», κοινότοπα (αλήθεια, γράφουν καινούργια κάθε χρόνο ή μας πασάρουν τα παλιά;), αφόρητα προβλέψιμα. Και το χειρότερο: υποκριτικά. Για ποιο μήνυμα τού Πολυτεχνείου κόπτονται; Το «Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία»; Μας δουλεύουν;
ΨΩΜΙ σημαίνει δουλειά, αμοιβή, περίθαλψη, σύνταξη, ποιότητα ζωής. Όχι ανεργία, εκμετάλλευση, κοροϊδία.

ΠΟΙΑ ΠΑΙΔΕΙΑ; Της παπαγαλίας, της βαθμοθηρίας, της αγραμματοσύνης; Τη σκόπιμα υποβαθμισμένη δημόσια; Τη σκανδαλωδώς ευνοημένη ιδιωτική των κερδοσκόπων;

ΠΟΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ και δημοκρατία; Στα δημοκρατικά πολιτεύματα αποφασίζει ο λαός και οι εκλεγμένοι εκπρόσωποί του. Όχι λαμόγια, Αλ Καπόνε και πολυεθνικές, που εξαγοράζουν πολιτικούς και ΜΜΕ και αποφασίζουν πριν από μας για μας.

ΦΙΛΟΤΙΜΕΣ προσπάθειες να συκοφαντήσουν τους εικοσάρηδες τού ’73 καταβάλλουν εδώ και 47 χρόνια και οι νοσταλγοί τού Παπαδόπουλου (χουντικά «σταγονίδια» τους έλεγε ο Αβέρωφ). Με χιλιοειπωμένα παραμύθια τής Χαλιμάς.

«Σκοτώθηκε κανένας μέσα στο κτήριο; Κανένας!», επαναλαμβάνουν κουτοπόνηρα. Στα σταγονίδια προστέθηκαν τώρα τελευταία και κάποιοι ανιστόρητοι πρώην αριστεροί (άβυσσος η ψυχή), που ανακάλυψαν ξαφνικά ότι το Πολυτεχνείο… έφερε τη χούντα του Ιωαννίδη και την κυπριακή τραγωδία!

Ο ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ, όμως, δεν περίμενε το Πολυτεχνείο για να ανατρέψει τον Παπαδόπουλο. Ετοιμαζόταν μήνες πριν. Τον είχαν πάρει χαμπάρι μάλιστα κάποιοι και το είχαν πει στον αυτοανακηρυχθέντα πρόεδρο της χουντικής δημοκρατίας, ο οποίος απάντησε: «Αποκλείεται. Ο Μίμης είναι αρσακειάς!».

Παρ’ όλα αυτά, φρόντισε να ξηλώσει την αρσακειάδα από διοικητή της ΕΣΑ και να τον απομακρύνει από την Αθήνα, εκείνος όμως με πιέσεις και εκβιασμούς κατάφερε να επανέλθει. Όλα αυτά τα επιβεβαίωσε πριν λίγα χρόνια και ο Πατακός.

ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ στην Κύπρο, ο Ιωαννίδης το είχε κατά νου τουλάχιστον από το 1964. Τότε δηλαδή που επισκέφθηκε τον Μακάριο, του πρότεινε εξόντωση όλων των Τουρκοκυπρίων και ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα και ο Μακάριος τον πέταξε έξω σχεδόν με τις κλωτσιές.

Άλλωστε η απόπειρα του 1974 κατά Μακαρίου δεν ήταν η πρώτη, είχαν προηγηθεί άλλες δύο, όπως και η απόσυρση της ελληνικής μεραρχίας αλλά και σειρά από αγριότητες σε βάρος Τουρκοκυπρίων. Οι γνωστοί Ελλαδίτες και Κύπριοι εθνικοπαράφρονες, δηλαδή, είχαν βάλει σε εφαρμογή τα σχέδιά τους από πολύ παλιά, το πραξικόπημα του ’74 ήταν αποτέλεσμα δεκαετούς εθνικιστικής παράνοιας, όχι της εξέγερσης του Πολυτεχνείου.

ΑΣ ΔΕΧΤΟΥΜΕ ωστόσο ότι η δικτατορία έγινε σκληρότερη από τον ξεσηκωμό των εικοσάρηδων. Τι σημαίνει αυτό; Ότι κακώς ξεσηκώθηκε η νεολαία;

Με την ίδια λογική, κακώς έγινε και η επανάσταση του ’21, αφού όχι μόνο απέτυχε να διώξει τους Τούρκους (τους έδιωξαν τελικά οι μεγάλες δυνάμεις με τη ναυμαχία του Ναυαρίνου), αλλά και τους εξαγρίωσε, με αποτέλεσμα απαγχονισμούς και αιματηρές επιθέσεις κατά αμάχων.

Κακώς υπήρξε και η εθνική αντίσταση κατά των ναζί στην κατοχή, αφού το μόνο που πέτυχε ήταν τα ολοκαυτώματα με τα οποία έπαιρναν εκδίκηση οι Γερμανοί, οι εκτελέσεις και το κάψιμο χωριών. Κατά τους όψιμους επικριτές του Πολυτεχνείου, οι ραγιάδες δεν πρέπει να σηκώνουν κεφάλι για να μη θυμώσουν οι τύραννοι!

Η ΓΕΝΙΑ μας ήταν τυχερή μέσα στην ατυχία της. Όταν μεγαλώνεις στα χρόνια της δικτατορίας, με οργή και αηδία γι’ αυτά που συμβαίνουν γύρω σου, πρέπει να είσαι διεστραμμένος για να μη μισήσεις τον αυταρχισμό και να μη γίνεις ασυμβίβαστος δημοκράτης. Ακόμα πιο τυχεροί, όσοι τον Νοέμβρη τού 1973 βρεθήκαμε να σπουδάζουμε στην Αθήνα. Η εμπειρία μάς σημάδεψε για πάντα.

ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ δεν κατάφερε να ρίξει τη χούντα. Έπεσε οχτώ μήνες αργότερα, από την εθνική συμφορά που η ίδια προκάλεσε με τα εγκλήματά της. Τι κατάφερε ο ξεσηκωμός των εικοσάρηδων; Ό,τι πιο σημαντικό: Ξέπλυνε την ντροπή ενός ολόκληρου λαού που ανέχθηκε αδιαμαρτύρητα τον επτάχρονο εξευτελισμό. Ενός λαού που -με ελάχιστες εξαιρέσεις- συμβιβάστηκε, βολεύτηκε, επωφελήθηκε, έκανε την πάπια.

ΟΙ ΕΙΚΟΣΑΡΗΔΕΣ τού ’73 επιβεβαίωσαν για μια ακόμα φορά ότι την ιστορία τη γράφουν οι λίγοι, οι εξαιρέσεις. Αυτοί πάνε τον κόσμο μπροστά. Αυτοί προ-ηγούνται (ηγέτες) και οι πολλοί, η μάζα, ακολουθούν.

ΤΗΝ ΙΔΙΑ ανοχή δείχνουν οι πιο πολλοί Έλληνες και σήμερα. Σφυρίζουν αδιάφορα μπροστά στη σαπίλα στην οποία βουλιάζουμε (η οικονομική χρεοκοπία ήταν μόνο η κορυφή τού παγόβουνου). Συχνά την υποστηρίζουν και με την ψήφο τους.

Να ελπίζουμε ότι ένα νέο Πολυτεχνείο θα μας βγάλει αργά ή γρήγορα από το τέλμα; Χωρίς καταλήψεις, ντουντούκες και πανό αυτή τη φορά, είναι περιττά. Οι σημερινοί εικοσάρηδες διαθέτουν σύγχρονα όπλα: την ψηφιακή τεχνολογία π.χ. Πάνω απ’ όλα όμως διαθέτουν το μεγάλο προνόμιο τής ηλικίας τους: Μπορούν να εξοργίζονται και να επαναστατούν.