Κρίτων Βασιλικόπουλος: Ο Γοργοπόταμος και το βίντεο του ΓΕΕΘΑ στη ΒουλήΜια απάντηση στον διχαστικό λόγο των προηγούμενων ημερών

 

Γράφει στο Armyvoice.gr ο Κρίτων Βασιλικόπουλος, δημοσιογράφος

 

Mέσα στη φοβερή δοκιμασία της πανδημίας, η πρωτοβουλία της Βουλής των Ελλήνων να τιμήσει την Ημέρα των Ενόπλων Δυνάμεων έγινε αφορμή για να επανέλθει στον δημόσιο λόγο μια εκδοχή της Ιστορίας που διχάζει, αποπροσανατολίζει και κακοποιεί την εθνική μνήμη.

Για το αισθητικό μέρος του βίντεο που προβλήθηκε, ο καθένας δικαιούται ασφαλώς να έχει τη γνώμη του.
Το σημαντικότερο όμως είναι οι «ιδεολογικές» προεκτάσεις που επιχειρήθηκε να δοθούν.
Η πρώτη ενδιαφέρουσα διαπίστωση είναι ότι η «ενόχληση» προήλθε και από τις δύο πλευρές του πολιτικού φάσματος.

Οι προερχόμενες «από αριστερά» αντιδράσεις θυμήθηκαν «τα τανκς στη Βουλή».
Οι «από δεξιά» έφριξαν με τον «εθνολαΐκισμό» που τους θύμισε «μέρες Καμμένου».
Και οι δύο αστόχησαν για μια ακόμα φορά.
Το χειρότερο, απέδειξαν και πάλι ότι αδυνατούν να ερμηνεύσουν με πραγματικά ιδεολογικούς όρους την Ιστορία και την κοινωνική δυναμική.

Η ελληνική Ιστορία, όποια εκδοχή της κι αν επιλέγει κανείς, είτε αυτή της συνέχειας από την αρχαία εποχή μέχρι το παρόν, είτε την «αναθεωρητική» που αρνείται την διαχρονία, είναι και μια πολεμική Ιστορία.

Όχι γιατί είμαστε ένας φιλοπόλεμος λαός, ούτε επειδή χαρακτηριζόμαστε από επιθετικότητα απέναντι στους άλλους λαούς-και πολύ περισσότερο από σωβινισμό.
Αλλά γιατί αυτό το κομμάτι γης που μας έλαχε ήταν πάντα «περιζήτητο» και καμιά από τις «μεγάλες δυνάμεις» που γνώρισε η ανθρωπότητα δεν έμεινε «ασυγκίνητη» μπροστά στην προοπτική να το κατακτήσει.

Οι δικοί μας πόλεμοι ήταν σχεδόν πάντα πόλεμοι «υπέρ βωμών και εστιών».
Ακόμα και η μεγαλύτερη πολεμική εκστρατεία μας, εκείνη του Αλέξανδρου, ήταν στην πραγματικότητα η τελική φάση, η ολοκλήρωση ενός αμυντικού πολέμου που ξεκίνησε στον Μαραθώνα, στη Σαλαμίνα και στις Πλαταιές. Και που χωρίς αυτήν, η ανθρωπότητα θα είχε στερηθεί τις βάσεις του δυτικού πολιτισμού που τέθηκαν από τον ελληνιστικό κόσμο ο οποίος γεννήθηκε μετά την οριστική έκβαση εκείνου του πρώτου πραγματικού «παγκόσμιου πολέμου».

Αλλά κι αν δεχτούμε την άλλη εκδοχή, ότι το ΄21 δεν είναι ένας τεράστιος φωτεινός σταθμός μιας αδιατάρακτης ζώσας ελληνικότητας αλλά η «γέννηση ενός έθνους», πάλι αυτή η πορεία είναι και πορεία πολεμικών αγώνων.

Οι οπαδοί αυτής της θεωρίας οφείλουν βέβαια να μας εξηγήσουν πως κατάφεραν μια χούφτα άνθρωποι να «πείσουν» τόσους πολλούς στη διάρκεια αυτών των δύο αιώνων ότι ανήκαν στο ίδιο έθνος, γιατί είναι βέβαιο ότι ούτε οι Θεσσαλοί, ούτε οι Μακεδόνες, ούτε οι Ηπειρώτες, ούτε οι Θράκες, ούτε οι Κρήτες, ούτε οι Δωδεκανήσιοι, ούτε οι Κύπριοι «πείστηκαν» με τη βία να…«εξελληνιστούν».

Το μαρτυρούν οι κοινές παραδόσεις, τα έθιμα, η κοινή γλώσσα που τόσο γερά στέκει ριζωμένη και καρπίζει από τον Όμηρο μέχρι τον Σικελιανό και από την Αντιγόνη μέχρι τον Θούριο και τα δημοτικά τραγούδια.

Αυτό τον κοινό κόσμο αξιών, την ελληνική ταυτότητα κλήθηκαν αμέτρητες γενιές να την προασπίσουν με τα όπλα σε μια διαρκή διαδρομή πολεμικών αγώνων.
Αυτή η διαδρομή δεν άξιζε να τιμηθεί από τη Βουλή;
Μα δεν θα άξιζε η Βουλή αν δεν την τιμούσε!
Γιατί η Βουλή των Ελλήνων είναι αυτό που λέει η λέξη: η κοινή σκεψη, η κοινή θέληση όλων μας.
Αν εμείς οι σημερινοί Έλληνες δεν θέλαμε να τιμούμε την ύπαρξή μας, εμείς θα ήμασταν οι ανάξιοι.

Αλλά οι «επικριτές» δεν λένε αυτό. Λένε και κάνουν κάτι πολύ χειρότερο.
Τεμαχίζουν την Ιστορία οι μεν, την παραποιούν οι δε.
Οι μεν ταυτίζουν τις Ένοπλες Δυνάμεις με τη χούντα.
Και κάνουν διπλή πλαστογραφία.

Γιατί η χούντα ήταν προφανώς γέννημα των Ενόπλων Δυνάμεων εκείνης της εποχής και των συνθηκών της, αλλά είναι ταυτόχρονα και το τελευταίο κεφάλαιο της ιστορικής περιόδου των στρατιωτικών κινημάτων, των επαναστάσεων και των πραξικοπημάτων.

Γιατί από την επόμενη ημέρα της Μεταπολίτευσης, ολόκληρο το έθνος, όλες οι πολιτικές δυνάμεις, συναποφασίσαμε να χτίσουμε μια σύγχρονη κοινοβουλευτική Δημοκρατία.
Τη χτίζουμε εδώ και μισόν αιώνα, εξαλείφοντας κάθε πιθανότητα «επανάληψης».

Μόνο κάποιος που δεν έχει επαφή με την πραγματικότητα μπορεί πιστεύει ότι υπάρχει στις σημερινές Ένοπλες Δυνάμεις χώρος για να αναπτυχθεί ένας «ΙΔΕΑ» ή μια «ΕΕΝΑ».

Οι άνδρες και οι γυναίκες των Ενόπλων Δυνάμεων δεν μπορεί να υβρίζονται με αυτό τον τρόπο και μάλιστα σε μια περίοδο που δίνουν για πολλοστή φορά την ψυχή τους για να θεμελιώσουμε ως κοινωνία σε πραγματικές συνθήκες και πραγματικό χρόνο το επιχείρημα της αποτροπής του κινδύνου από τον τουρκικό ιμπεριαλισμό.

Όπως δεν είναι αποδεκτό να υβρίζονται και τα πολλά στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων που όχι μόνο δεν συντάχθηκαν τότε με τη χούντα, αλλά στάθηκαν απέναντί της, αντιστάθηκαν ενεργά και διώχθηκαν σκληρά από το προδοτικό καθεστώς που οδήγησε στην τραγωδία της Κύπρου.

Αυτό το κεφάλαιο της αντιδικτατορικής αντίστασης έχει υποτιμηθεί, αλλά υπήρξε και έσωσε την τιμή των Ενόπλων Δυνάμεων τότε.

Καμία δικαιολογία δεν υπάρχει για όσους επαναφέρουν σήμερα μια «επιχειρηματολογία» που επιδιώκει να αναβιώσει εποχές που ανήκουν οριστικά στο παρελθόν.
Όπως και καμία δικαιολογία δεν υπάρχει για όσους εντοπίζουν δήθεν «εθνολαΐκισμό» σε μια λιτή προβολή ενός βίντεο στο κτήριο της Βουλής.

Τι ακριβώς ζητούν από την ελληνική κοινωνία όσοι τα υποστηρίζουν αυτά;
Της ζητούν, δήθεν, να «εκσυγχρονιστεί».
Να καταργήσει τις στρατιωτικές παρελάσεις, γιατί όχι και τις εθνικές επετείους.
Να «συγχωνευθεί» σε μια φαντασιακή «ομοσπονδοποιημένη» Ευρώπη.
Αναρωτιέμαι πολλές φορές αν αυτοί που τα υποστηρίζουν έχουν περάσει ποτέ τα ελληνικά σύνορα.

Κρ. Βασιλικόπουλος: Ο Γοργοπόταμος και το βίντεο του ΓΕΕΘΑ στη Βουλή
Κρ. Βασιλικόπουλος: Ο Γοργοπόταμος και το βίντεο του ΓΕΕΘΑ στη Βουλή

Αν έχουν βρεθεί για παράδειγμα στο Παρίσι μια 14η Ιουλίου, αν έχουν ποτέ δει έστω στην τηλεόραση την Χριστουγεννιάτικη συναυλία στη Βιέννη, την ώρα που παίζεται το «Εμβατήριο Ραντέτσκι» κι αν ξέρουν ποια παράδοση «επιτρέπει» στο κοινό να χειροκροτεί. Ή αν έχουν ρωτήσει κάποιον Ιταλό τι σημαίνει γι αυτόν το «Va pensiero.

Και δεν διανοούμαι καν να τους ρωτήσω αν έχουν δει το USA Armed Forces Medley ή το πως σηκώνονται όρθιοι σε στάση προσοχής οι Ρώσοι, γενιές ολόκληρες, όταν ακούγονται οι πρώτες νότες από τον «Ιερό Πόλεμο» που γράφτηκε το 1941 από τον περίφημο Αλεξαντρώφ.

Εμείς όμως «πρέπει», ντε και καλά, να τα καταργήσουμε όλα.
Να είμαστε απλώς «κοινωνία» αλλά όχι έθνος, όχι λαός.

Και να υιοθετήσουμε μια μεταλλαγμένη «μνήμη», επιλεκτική, αφαιρετική, προσαρμοσμένη στην «πραγματικότητα» όπως αυτοί την ορίζουν.

Σήμερα είναι 25 Νοεμβρίου.
Σαν σήμερα το 1942 γράφτηκε η πιο φωτεινή σελίδα της Εθνικής Αντίστασης των παππούδων μας στον Γοργοπόταμο. Η πιο φωτεινή γιατί την έγραψαν ενωμένοι.
Και ύστερα πιάστηκαν χέρι- χέρι ο Ζέρβας με τον Άρη, ο Άρης με τον Ζέρβα και χόρεψαν.
Κράτησε λιγο εκείνος ο χορός.
Κι από τότε σέρνουμε με κάθε ευκαιρία τον άλλο χορό.

Και με κάθε αφορμή φέρνουμε στην επιφάνεια την εκδοχή της Ιστορίας που διχάζει.

Βρισκόμαστε μέσα στη δίνη μιας φοβερής περιπέτειας που καθημερινά αφαιρεί ανθρώπους από το προσκλητήριο της ζωής. Κι όταν θα τελειώσει, θα ξεκινήσει μια άλλη περιπέτεια, αυτή της προσπάθειας να επουλωθούν οι βαριές πληγές που θα αφήσει η πανδημία στην κοινωνία και στην οικονομία.

Και πάντα θα έχουμε να αντιμετωπίσουμε την απειλή από τα ανατολικά, την απειλή που δεν «ξορκίζεται» με καλή θέληση αλλά απαιτεί πάνω από όλα διαρκή ενίσχυση της αμυντικής μας ισχύος.

Απαιτεί διαρκή στήριξη υλική και ηθική των Ενόπλων Δυνάμεων, των ανδρών και των γυναικών που αποτελούν την βάση πάνω στην οποία στηρίζεται η ύπαρξή μας γιατί είναι η δύναμη που εγγυάται την ελευθερία μας.

Καμία τιμή, καμιά ανταμοιβή, είτε υλική, είτε ηθική, δεν είναι ικανή να τους ανταποδώσει την προσφορά τους στην Πατρίδα και στην κοινωνία.
Ας το συνειδητοποιήσουν επιτέλους όλοι.

Κι αν δεν μπορούν να μοιραστούν με τους πολλούς αυτά που ενώνουν και εμπνέουν, ας μην επιμένουν τουλάχιστον σε έναν διχαστικό και, σε τελική ανάλυση, αυτοκαταστροφικό για τους ίδιους λόγο.