Στην Αλβανία σήμερα 20 Οκτωβρίου ο Νίκος Δένδιας ΑΟΖ Ελλάδα Αίγυπτος Ιταλία: Φάλτσα κατά ριπάς από Δένδια στη συζήτηση για ελληνο-αιγυπτιακή και ελληνο-ιταλική συμφωνίες

ΑΟΖ Ελλάδα Αίγυπτος Ιταλία: Φάλτσα κατά ριπάς από Δένδια στη συζήτηση για ελληνο-αιγυπτιακή και ελληνο-ιταλική συμφωνίες

Σήμερα συζητούνται στη Βουλή οι συμφωνίες που υπέγραψε η Ελλάδα με την Ιταλία και την Αίγυπτο για την οριοθέτηση των ΑΟΖ.

Η συνεδρίαση θα αποτελέσει την πρεμιέρα της αντιπαράθεσης ανάμεσα στην κυβέρνηση, την αξιωματική αντιπολίτευση και τα υπόλοιπα κόμματα.

Πιθανότατα θα δείξει εάν το μέγαρο Μαξίμου θα έχει στο εξής να αντιμετωπίσει μια “σκληρή” αντιπολίτευση, με αφορμή όχι μόνο τα ελληνοτουρκικά, αλλά και την οικονομία, καθώς και τις γενικότερες πολιτικές αποφάσεις του, ή εαν ειδικά ο ΣΥΡΙΖΑ θα περιοριστεί στο ρόλο μιας “χλιαρής” αντιπολίτευσης, όπως κάνει έως τώρα.

Προς το παρόν, πάντως, το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης ταλανίζεται από τις εσωτερικές έριδές του και ο κυριότερος εχθρός του δείχνει να είναι ο ίδιος ο κακός εαυτός του.

Κάτι που φάνηκε από την πολυφωνία – παραφωνία ειδικά στην περίπτωση της ελληνο-αιγυπτιακής συμφωνίας, οπότε άλλα έλεγε ο αρχηγός του, Αλέξης Τσίπρας, και άλλα έλεγαν οι διάφορες συνιστώσες στο κόμμα. Αν και ο επικεφαλής του κόμματος, εμμέσως πλην σαφώς, κριτίκαρε τη συμφωνία, μια μερίδα στελεχών της, με βομβαρδισμό αρθρογραφίας σε ΜΜΕ, ετάχθη υπέρ της.

Τελικά, βρέθηκε η “σολομόντια” λύση να ψηφίσει ο ΣΥΡΙΖΑ “παρών” για την ελληνο-αιγυπτιακή συμφωνία. Κάτι ωσάν το “ολίγον έγκυος”, προφανώς, προκειμένου να διαταραχθούν οι εσωκομματικές “ισορροπίες”.

Κι’ όλα αυτά, τη στιγμή που οι διευκρινίσεις που έδωσαν οι αρμόδιοι κυβερνητικοί παράγοντες στην Επιτροπή της Βουλής, όπου συζητούνται οι συμφωνίες, ελάχιστα διαφωτιστικές ήταν.

Από τη μεριά της, βέβαια, η κυβέρνηση, την ίδια στιγμή σπεύδει να εκμεταλλευτεί την κατάσταση αυτής της “καλοκαιρινής ραστώνης” στον ΣΥΡΙΖΑ, κατηγορώντας τον ότι, ενώ η Τουρκία απειλεί την Ελλάδα εάν υπερψηφιστεί η συμφωνία, το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν δείχνει διάθεση “εθνικής συναίνεσης”.

Θα πει κανείς ποιος μιλάει για “εθνική ομοψυχία”; Η Νέα Δημοκρατία, πολλά στελέχη της οποίας κατηγορούσαν για εθνική προδοσία την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ με αφορμή το ονομαζόμενο “Μακεδονικό”, και δήλωναν ότι, όταν θα γίνουν κυβέρνηση θα σκίσουν τη Συμφωνία των Πρεσπών;

Οπως και να’ χει, η συνέχεια είναι γνωστή. Η μια κωλοτούμπα έφερε την άλλη κυβίστηση, και πλέον σήμερα, όχι μόνον η Συμφωνία των Πρεσπών έχει μείνει ανέγγιχτη, αλλά αυξάνονται οι ενδείξεις, σύμφωνα με τις οποίες η κυβέρνηση της ΝΔ επιθυμεί να ανοίξει διάλογο για τα ελληνοτουρκικά.

Κι’ όλα αυτά, όταν τα πάντα κινούνται στην κόψη του ξυραφιού, ενώ είναι οφθαλμοφανές ότι, ακόμα και οι συμφωνίες που υπεγράφησαν με την Ιταλία και την Αίγυπτο, έγιναν υπό το κράτος της πίεσης που ασκείται στο μέτωπο των ελληνοτουρκικών, με αποτέλεσμα η Αθήνα να παραχωρήσει στους τρίτους, όπως κατηγορείται η κυβέρνηση, πολύ περισσότερα από όσα έπρεπε.

Η επέκταση στα 12 ναυτικά μίλια

Κάτι, εξάλλου, που, με κομψό αλλά σαφή τρόπο, παραδέχθηκε ο υπουργός Εξωτερικών, Νίκος Δένδιας, προχτές, ενημερώνοντας την Επιτροπή Εξωτερικών και Αμυνας της Βουλής για τις δύο συμφωνίες.

Ειδικότερα, αναφερόμενος στην ελληνο-ιταλική συμφωνία για την ΑΟΖ, μεταξύ άλλων, είπε:

-“Οι διαπραγματεύσεις (.σ.σ. με την Ιταλία) είχαν οδηγηθεί σε αδιέξοδο, το οποίο διετηρήθη περίπου μισό αιώνα. Αυτό οφειλόταν στη μη αποδοχή της ιταλικής πλευράς να υπογράψει νέα συμφωνία, εάν δεν κατοχυρώνονταν οι πρακτικές των Ιταλών αλιέων, που μέχρι τώρα ασκούνται ανεμπόδιστα στα διεθνή ύδατα”.

-“Οι πρακτικές αυτές δεν θα επιτρέπονται, όταν η χώρα μας επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα από 6 σε 12 ναυτικά μίλια.

-“Με την επιστολή (σ.σ. στην Κομισιόν) οι δυο χώρες, Ελλάδα και Ιταλία, ζητούν στην επόμενη τροποποίηση του αλιευτικού κανονισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης, να προβλεφθεί ότι όταν η χώρα μας επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα, συγκεκριμένος αριθμός ιταλικών πλοίων, θα μπορεί ν’ αλιεύει συγκεκριμένες κατηγορίες ειδών, οι οποίες μάλιστα δεν ενδιαφέρουν τους Έλληνες αλιείς”.

-Τελικώς, με τη συμφωνία, “από την πλευρά της η Ιταλία, και εμμέσως αποδεχόμενη την επιστολή η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, επιβεβαιώνουν το αναφαίρετο δικαίωμα της χώρας μας να επεκτείνει παντού τα χωρικά της ύδατα”.

Από τις αναφορές του Ν.Δένδια προκύπτει ότι:

-Οι Ιταλοί ψαράδες διατηρούν το “δικαίωμά” τους να ψαρεύουν ανάμεσα στα 6 και τα 12 ναυτικά μίλια.

-Οταν θα επεκταθούν τα χωρικά ύδατα της Ελλάδας στο Ιόνιο, από τα 6 στα 12 ν.μ., τότε, κατά τον ισχυρισμό του Ν.Δένδια, οι Ιταλοί θα εξακολουθήσουν να ψαρεύουν εκεί, αλλά υπό όρους που δεν “ενοχλούν” τους Ελληνες ψαράδες. Κάτι, βέβαια, που μένει να φανεί.

-Ενδεχομένως η κυβέρνηση θα προωθήσει σύντομα (;) την επέκταση των χωρικών υδάτων στο Ιόνιο. “Ανοίγω μια παρένθεση -είπε ο Ν.Δένδιας- για να πω ότι επί του σημείου αυτού, το οποίο τέθηκε από αρκετούς από τους εισηγητές των κομμάτων, θα έχετε σύντομα σαφή κυβερνητική τοποθέτηση”.

Μετά από όλα αυτά, εύλογα προκύπτουν τα εξής σοβαρά ερωτήματα:

1.Γιατί η κυβέρνηση δεν προέβη, πριν την υπογραφή της ελληνο-ιταλικής συμφωνίας στην επέκταση των χωρικών υδάτων στο Ιόνιο;

Πόσο μάλλον, όταν είναι γνωστό ότι, ήδη από το 2018 υπήρχε έτοιμο το σχετικό τεχνοκρατικό σχέδιο, διαμορφωμένο από μεγάλο Ινστιτούτο του εξωτερικού και το υπουργείο Εξωτερικών.

Ως γνωστόν, με την αποχώρηση του πρώην υπουργού Εξωτερικών, Νίκου Κοτζιά, από το υπουργείο Εξωτερικών, τον Οκτώβριο του 2018, έγινε γνωστό ότι υπήρχε έτοιμο τόσο το σχέδιο όσο και τα σχετικά Προεδρικά Διατάγματα.

Ωστόσο, μετά την παραίτηση του τότε ΥΠΕΞ, ούτε η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ τα προώθησε, προκειμένου, ενδεχομένως, να μην “ενοχληθεί” η Αγκυρα, ούτε αργότερα και η κυβέρνηση της ΝΔ.

2.Από πότε ο αρμόδιος κυβερνητικός αξιωματούχος στα θέματα εξωτερικής πολιτικής της χώρας δηλώνει ότι αυτονόητα δικαιώματα της Ελλάδας που εκπορεύονται από το Διεθνές Δίκαιο, όπως είναι η επέκταση στα 12 ν.μ., τα συζητά με τρίτες χώρες (Ιταλία) και με την ΕΕ;

Ο ίδιος δήλωσε στη Βουλή ότι η συμφωνία με την Ιταλία και η αποδοχή εκ μέρους της Κομισιόν της ελληνο-ιταλικής επιστολής, Τελικώς, “επιβεβαιώνουν” το δικαίωμα της Ελλάδας να επεκτείνει παντού τα χωρικά της ύδατα.

Αραγε, χρειαζόταν την “επιβεβαίωση” της Ιταλίας και της ΕΕ κάτι τέτοιο, όταν υπάρχει το Διεθνές Δίκαιο, το οποίο υπερισχύει των πάντων;

Πολύ περισσότερο, έχει αναλογιστεί ότι αυτά που λέγει, τα ακούει η απέναντι όχθη, η Τουρκία, η οποία αμφισβητεί ακριβώς αυτό το “αναφαίρετο” και “αυτονόητο” δικαίωμα της Ελλάδας, και έχει δηλώσει ότι οποιαδήποτε τέτοια κίνηση γίνει, θα χαρακτηριστεί ως casus belli;

Ο Ν.Δένδιας, πιθανότατα, στην προσπάθειά του να δικαιολογήσει τις βιαστικές κινήσεις της Αθήνας, επιχειρεί με τεχνάσματα να συγκαλύψει τις “ατέλειες” -κατά τον επιεική όρο- που υπάρχουν στην ελληνο-ιταλική συμφωνία για την ΑΟΖ. Οπως και να’ χει, επιβάλλεται να είναι πιο προσεκτικός στις διατυπώσεις του.

ΑΟΖ “Γκρίζες ζώνες” Ελλάδας – Αιγύπτου

Ο υπουργός Εξωτερικών, επίσης, αναφερόμενος στην ελληνο-αιγυπτιακή συμφωνία, στην οποία, όπως είναι φυσικό, άπαντες αποδίδουν πολύ μεγαλύτερο ειδικό βάρος απ’ ότι στην ελληνο-ιταλική, μεταξυ άλλων, ανέφερε:

-“Οι δυο χώρες – συμβαλλόμενα μέρη στη σύμβαση του Δικαίου της Θάλασσας (σ.σ.Ελλάδα – Αίγυπτος), δεν συμφωνούσαν (σ.σ. επί σειρά πολλών ετών) σε κοινή προσέγγιση υπολογισμού της μεταξύ τους οριοθετικής γραμμής.

-“Μετά από 14 γύρους διαπραγματεύσεων, σε διάρκεια 15 και πλέον ετών, στη διάρκεια των οποίων υπεγράφη το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο, οι δύο πλευρές, εκτιμώντας τα ζωτικά τους συμφέροντα και τις εξαιρετικές μεταξύ τους σχέσεις, επέλεξαν μια λύση, αμοιβαία επωφελή και πολύ κοντά στους στόχους και των δύο”.

Μια αναφορά, η οποία πρακτικά σημαίνει ότι Αθηνα και Κάϊρο “στριμώχτηκαν” από τις επιθετικές κινήσεις της Τουρκίας, και αναγκάστηκαν να υπογράψουν μια ώρα αρχίτερα συμφωνία, τουλάχιστον για μερική οριοθέτηση στο σημείο όπου έχει χαραχτεί η συμφωνία Αγκυρας – κυβέρνησης μαριονέτας της Τρίπολης, Λιβύης.

Καθίσταται εμφανές ότι, εάν δεν υπήρχε η τουρική πίεση, ενδεχομένως το Κάϊρο δεν θα είχε την πρεμούρα να υπογράψει τη συμφωνία. Κάτι που αρνιόταν να κάνει τα προηγούμενα χρόνια.

Ως εκ τούτου, εφόσον δεν είχε ανάγκη μόνον η Ελλάδα, αλλά και η ίδια η Αίγυπτος από μια τέτοια συμφωνία, γιατί η Αθήνα δέχτηκε να προβεί σε παραχωρήσεις προς το Κάϊρο που δεν τις έκαναν οι ελληνικές κυβερνήσεις τα προηγούμενα 15 χρόνια;

Προφανώς, το ζητούμενο σε μια συμφωνία είναι να είναι επωφελής και για τις δύο πλευρές (win – win), αλλά, σύμφωνα με τις επικρίσεις που έχει δεχθεί η κυβέρνηση, και δεν τις έχει ξεκαθαρίσει ακόμα, η Αίγυπτος μάλλον φαίνεται να πήρε σαφώς περισσότερα.

-“Η Ελλάδα είχε ν’ αντιμετωπίσει το γεγονός ότι η Αίγυπτος ήταν δέκτης διαχρονικών πιέσεων εκ μέρους της Τουρκίας για υπογραφή συμφωνίας μαζί της, η οποία θα της απέδιδε η τυχόν συμφωνία με την Τουρκία, πολύ μεγαλύτερο θαλάσσιο χώρο, άνω του 30% απ’ ό,τι μια συμφωνία με την Ελλάδα.

Προοπτική, που υλοποιήθηκε στο παρελθόν σχεδόν μέχρι τελικού σταδίου, και είναι κάτι το οποίο ουδόλως θα μπορούσε ν’ αποκλειστεί στο μέλλον, σε περίπτωση μεταβολής του τρέχοντος ισοζυγίου των τουρκοαιγυπτιακών σχέσεων”.

Αραγε, τώρα, μετά την υπογραφή της ελληνο-αιγυπτιακής συμφωνίας, ένα τετοιο απαισιόδοξο σενάριο να τα βρει Κάϊρο και Αγκυρα έχει αποκλειστεί;

Πόσο μάλλον, όταν από τη συμφωνία έχουν εξαιρεθεί θαλάσσιες περιοχές, τις οποίες διεκδικεί η Τουρκία, και μάλιστα αυτή την περίοδο έχει προβεί σε μπαράζ πειρατικών ενεργειών με το ερευνητικό πλοίο, Oruc Reis, και πολεμικά σκάφη της;

Προς το παρόν, βεβαίως, Αίγυπτος και Τουρκία βρίσκονται στα μαχαίρια. Ουδείς, ωστόσο, μπορεί να αποκλείσει αλλαγές στις σχέσεις τους, ανάλογα με τις πολιτικές συγκυρίες που θα διαμορφωθούν στο εσωτερικό των δύο χωρών.

Ο Ν.Δένδιας, πάντως, εξήγησε ότι “η συμφωνία προβλέπει πως τα δυο μέρη προβαίνουν σε μερική οριοθέτηση της ΑΟΖ τους, με ρητή όμως δέσμευση να ολοκληρωθεί αυτή μελλοντικά”. Πότε, άγνωστο.

-“Δεν απέκρυψα από την εθνική αντιπροσωπεία τη μέθοδο ευρέσεως της γραμμής, η μέθοδος ευρέσεως της γραμμής είναι η συνάντηση της βουλήσεως δυο κυριάρχων κρατών. Αυτή είναι”.

Ο υπουργός Εξωτερικών, αντί να απαντήσει επί της ουσίας, επέλεξε τις κενές περιεχομένου πολιτικές θεωρητικολογίες.

Ο ίδιος είχε ερωτηθεί ποιες ήταν οι “γραμμές βάσης”. Δηλαδή, ποια σημεία πήραν ως βάση, προκειμένου να μετρήσουν την ΑΟΖ της Ελλάδας και της Αιγύπτου. Κοντολογίς, του ζητήθηκαν συγκεκριμένα αριθμητικά στοιχεία.

Το θέμα των γραμμών βάσης, της επήρειας των νησιών, κ.ο.κ., αποτελεί σημείο αιχμής για τη συμφωνία Ελλάδας – Αιγύπτου. Αντί αυτού, ο Ν.Δένδιας επέλεξε να να κάνει λόγο περί “βουλήσεως των δυο κρατών”, και άλλες γενικολογίες.

Τέλος, ο Ν.Δένδιας αφού ανέφερε ότι “ο θαλάσσιος χώρος που αναλογεί, ανέρχεται στο 45% για την Ελλάδα και 55% για την Αίγυπτο”, εξήγησε ότι αυτά “είναι πολύ κοντά στα αριθμητικά δεδομένα της συμφωνίας με την Ιταλία, όπου τα ποσοστά είναι 46% για την Ελλάδα και 54% για την Ιταλία”.