ΕλλάδαΤουρκία και επικοινωνιακή αντιπαράθεση – Τα τρωτά σημεία της γείτονος που μπορεί να εκμεταλλευτεί η χώρα μας προς όφελός της


Ελλάδα – Τουρκία και επικοινωνιακή αντιπαράθεση

Γράφει ο Ακρίβος Στεργίου Σμήναρχος ε.α. – Σύμβουλος ΝΑΤΟ

Στην επικοινωνιακή αντιπαράθεση της Ελλάδος με την Τουρκία, η Ελλάδα θα πρέπει να ακολουθήσει πολύ πιο επιθετική πολιτική και όχι να αντιδρά αμυντικά και να απαντά (πολλές φορές εύστοχα είναι η αλήθεια).

Ειδικά σε σχέση με τα κυριαρχικά δικαιώματά μας και τις τουρκικές φιλοπόλεμες διεκδικήσεις στην Μεσόγειο θα πρέπει έχουμε την επιθετική πρωτοβουλία και να δίνουμε σημασία στις λεπτομέρειες. Για παράδειγμα, η Τουρκία συχνά χρησιμοποιεί το παραπλανητικό ψέμα (και όχι απλά ανακρίβεια) ότι έχει τις μεγαλύτερες ακτογραμμές στην Μεσόγειο.

Η αλήθεια είναι ότι η Ελλάδα έχει 13,676χμ ακτογραμμής και όλη στην Μεσόγειο (3η θέση στην Ευρώπη) ενώ η Τουρκία μόνο 8372χμ (ή 7200 από άλλες πηγές ) εκ των οποίων τα 1700χμ στο Εύξεινο Πόντο (Μαύρη Θάλασσα) και τα 927 στην Θάλασσα του Μαρμαρά,

άρα πολύ μικρότερη στην Μεσόγειο. Επίσης, αναφέρει συχνά ότι τα σύνορα της Ευρώπης είναι στην μεθόριο Συρίας-Τουρκίας που είναι άλλος ένας γραφικός ισχυρισμός.

Προφανώς η Τουρκία, δεν παραποιεί και μεταφράζει σύμφωνα με τις παράνομες διεκδικήσεις της το διεθνές δίκαιο, την πολιτική επιστήμη και την ιστορία, αλλά προσφάτως και την γεωγραφία, μην αναγνωρίζοντας καν ακτογραμμή στα ελληνικά νησιά…! Αυτό το επιχείρημα θα πρέπει να της αφαιρείται, με έντονο τρόπο διακωμωδώντας την.

Προσφάτως, ο Τούρκος ΥΠΕΞ κατηγόρησε την Ελλάδα με άρθρο του στους Financial Times (22.3.20) ενώ ο ίδιος είπε ότι ασκούμε στον Έβρο πρακτικές «ναζί» (14 Μαρτίου ιστοσελίδα ΥΠΕΞ) χωρίς να δοθεί επαρκής απάντηση.

Τα σημεία που μπορούμε να επιτιθέμεθα  επικοινωνιακά στην Τουρκία θα πρέπει να αγγίζουν όλο το φάσμα: ιστορία (Γενοκτονία Ελλήνων Πόντου και Μικράς Ασίας, Αρμενίων και Ασσυρίων),

συνεργασία Τουρκίας με τους Ναζί σε αντιδιαστολή με τον φόρο αίματος και δεινών που πλήρωσε η μαχόμενη τότε Ελλάδα, σύγχρονη γενοκτονία Κούρδων από Τουρκία, ανυπαρξία κράτους δικαίου,

έλεγχος δικαστικού σώματος καθ’ ομολογία της Κυβέρνησής τους, Σεπτεμβριανά του 1955, φυλακίσεις δημοσιογράφων, ακαδημαϊκών  και εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών ως «γκουλενιστές» παρότι ο ίδιος ο πρόεδρός τους είχε συνεργαστεί με τον Γκουλέν,

καταδίκη της Τουρκίας επανειλημμένα από διεθνείς οργανισμούς σε θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων κ.α.

Είναι πολύ εύκολο με λίγους πόρους να ασκήσουμε τέτοια επικοινωνιακή πολιτική σταθερά και αταλάντευτα, ώστε να δημιουργήσουμε φοβικό σύνδρομο στην Τουρκία, δεδομένων των τόσων παρανομιών της εντός και εκτός συνόρων της.