Γρίβας: Η Τουρκία γίνεται εξωστρεφής Βόρεια Κορέα Έβρος: Η Τουρκία σχεδιάζει την επόμενη φάση Κώστας Γρίβας: Ελλάδα, Τουρκία πόλεμος - Τι συμβαίνει στην Μεσόγειο Γρίβας: Πρόσδεση της Ελλάδας σε ακραίες αντι-Ρωσικές θέσεις

Κώστας Γρίβας: Ελλάδα, Τουρκία πόλεμος – Τι συμβαίνει στην Μεσόγειο αναλύει ο καθηγητής της Σχολής Ευελπίδων με αφορμή το νέο του βιβλίο

Συνέντευξη στην Ιωάννα Ηλιάδη

Η «Νέα Στρατιωτική Επανάσταση» και η ελληνική στρατηγική είναι το βιβλίο του Κώστα Γρίβα, ο οποίος μίλησε στο Armyvoice.gr για τις τελευταίες εξελίξεις στην Μεσόγειο.

Το ερώτημα που τίθεται είναι εάν Ελλάδα και Τουρκία πρόκειται να πάνε σε πόλεμο.

 

Κώστας Γρίβας: Ελλάδα, Τουρκία Τι συμβαίνει στη Μεσόγειο

Δημοσιογράφος: Βλέπουμε το τι γίνεται στην περιοχή μας ειδικά από τις αρχές του χρόνου, μάλλον απ’ το τέλος του προηγούμενου χρόνου μέχρι και τις αρχές του σημερινού, βλέπουμε μια ολοένα και αυξανόμενη ένταση. Ελλάδα – Λιβύη – Κύπρος – Τουρκία, τί γίνεται στη Μεσόγειο;

Κ. Γρίβας: Είναι γεγονός ότι βρισκόμαστε ουσιαστικά στην αρχή μιας νέας ιστορικής περιόδου που αφορά ολόκληρο το διεθνές σύστημα.

Δεν αφορά μόνο τη Μεσόγειο αλλά θα μπορούσαμε να πούμε ότι το μάτι του κυκλώνα είναι εδώ, εδώ ακριβώς, στην περιοχή μας, στη γειτονιά μας.

Σε πολύ γενικές γραμμές, θα μπορούσαμε να πούμε ότι το διεθνές σύστημα από μια περίοδο εικονικής μονοπολικότητας,

όπου υποτίθεται ότι κυριαρχούσε ολοκληρωτικά και απόλυτα η Ευρωατλαντική Δύση, έχει περάσει εδώ και αρκετό καιρό σε μια πολυπολική φάση,

όπου πολλές παλαιές και νέες δυνάμεις διεκδικούν έναν ολοένα και αυξανόμενο ρόλο στην παγκόσμια σκακιέρα.

Και τώρα έχουμε μια πιο πληθωριστική, θα λέγαμε, φάση αυτής της πολυπολικότητος, όπου θέλουν και μεσαίες δυνάμεις, όπως είναι η Τουρκία να αναδυθούν και να κυριαρχήσουν.

Να αποκτήσουν έναν διευρυμένο ρόλο στο διεθνές σύστημα. Και ακριβώς, επειδή ένα από τα ουσιαστικότερα γεωπολιτικά κέντρα του πλανήτη είναι η ανατολική Μεσόγειος,

η Τουρκία που έχει φιλοδοξίες μεγάλου ευρασιατικού παίκτη «οφείλει» να κυριαρχήσει στη συγκεκριμένη περιοχή, αν θέλει να παίξει το ρόλο που ζητάει αυτό το διεθνές σύστημα.

Δημοσιογράφος: Θυμάμαι στην αυγή του 2.000 υπήρχαν κάποιες προβλέψεις από διάφορα Ινστιτούτα, αμερικανικά κυρίως, τα οποία έλεγαν – περιέγραφαν ακριβώς αυτό:

ότι η Τουρκία πρέπει να δώσει τη μάχη της και, μάλιστα, ενδεχομένως να έρθει και σε σύγκρουση με τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Η πρόβλεψη ήταν για ολόκληρο τον αιώνα, προκειμένου να κυριαρχήσει στην περιοχή, και επίσης βεβαίως, ως κράτος, θα μπούμε στη σφαίρα επιρροής της, τουλάχιστον σύμφωνα με αυτές τις προβλέψεις.

Κ. ΓΡΙΒΑΣ: Ναι, είναι αναπόφευκτο για την Τουρκία να προχωρήσει σε αυτή.

Αναπόφευκτο από τη στιγμή που επέλεξε αυτό τον ρόλο, ο οποίος σε μεγάλο βαθμό βολεύει και τις Ηνωμένες Πολιτείες, δηλαδή,

πιθανώς θα λέγαμε ότι έχουμε μια, μεταλλαγμένη φάση του λεγόμενου δόγματος Νίξον, που υπήρχε στο παρελθόν,

σύμφωνα με το οποίο οι Ηνωμένες Πολιτείες αφήνουν σε συγκεκριμένους τομείς του διεθνούς συστήματος μεσαίες δυνάμεις ,

οι οποίες δεν είναι υπό τον έλεγχό τους αλλά λειτουργούν προωθώντας τα ευρύτερα συμφέροντά τους έτσι ώστε να επικεντρώσουν την ισχύ τους σε πιο ευαίσθητα σημεία του πλανήτη.

Εν προκειμένω, στη σημερινή εποχή αναφερόμαστε στην Κίνα και στον Ειρηνικό.

Όμως, θα πρέπει να κατανοήσουμε και αυτό θα πρέπει να μπει βαθιά μέσα στο πετσί μας ότι το εμπόδιο που έχει η Τουρκία

για να μπορέσει να προχωρήσει σ’ αυτή της τη στρατηγική επιδίωξη είναι η Ελλάδα, ο ελληνισμός θα έλεγα.

Οι δύο συνιστώσες, οι δύο κρατικές συνιστώσες του ελληνισμού: η Ελλάδα και η Κυπριακή Δημοκρατία.

Άρα «οφείλει» να επιχειρήσει αυτό που επιχειρεί σήμερα. Να μας μετατρέψει σε χώρες περιορισμένης εθνικής κυριαρχίας και να ακρωτηριάσει ζωτικά κυριαρχικά μας δικαιώματα, είναι αναπόφευκτο.

Παρεμπιπτόντως, προκαλεί, έτσι θα έλεγα, είναι πολύ πολύ κακό αυτό που συμβαίνει.

Μου προκαλεί μεγάλη πικρία το γεγονός ότι η Ελλάδα τείνει να σφυρίζει αδιάφορα γι’ αυτά που συμβαίνουν στην Κύπρο,

κρυπτόμενη πίσω από μια λογική του τύπου «η Κύπρος είναι άλλο κράτος και εν πάση περιπτώσει έχει δικές της δυνατότητες και δικές της ευθύνες να παρέμβει».

Και παρόμοιες αντιλήψεις δυστυχώς υπάρχουν και στην Κύπρο.

Ερώτηση: Τι θα μπορούσε να κάνει η Ελλάδα;

Κώστας Γρίβας: Καταρχάς θα μπορούσαμε να ομογενοποιήσουμε τη στρατηγική μας, αυτό ακριβώς θέλω να πω. Δηλαδή ακόμη και αν δεν είχαμε-

Ερώτηση: Δεν την ομογενοποιούμε;

Κώστας Γρίβας: τους εθνικούς δεσμούς που έχουμε με την Κύπρο. Αν στη θέση αυτών ήταν το Σουλτανάτο του Μπρουνέι, δηλαδή, μια χώρα μουσουλμανική με εντελώς άλλη κουλτούρα, εθνική συνείδηση και και και..

Το γεγονός ότι και οι δύο βρισκόμαστε μπροστά στην πορεία του τουρκικού οδοστρωτήρα θα έπρεπε να μας ωθήσει σε μια συμμαχία, να το πούμε έτσι πολύ απλά, πόσο μάλλον τη στιγμή που είμαστε κομμάτια ενός γεωπολιτικού γίγνεσθαι, μιας εθνικής ενότητας.

Δημοσιογράφος: Κάτι αντίστοιχο βλέπουμε και στη Λιβύη, έχουν συμμαχήσει ας πούμε με την Αίγυπτο και τα λοιπά, αλλά θέλω να πω, πρακτικά τι θα μπορούσε να γίνει.

Κώστας Γρίβας: Πρακτικά, θα μπορούσε να γίνει.

Δημοσιογράφος: Για παράδειγμα, τελευταία έχουμε κοινές ασκήσεις, έχουμε ασκήσεις στρατιωτικές στο όριο των συνόρων, έχουμε συμμετοχή ελληνικών αεροσκαφών σε ασκήσεις στην Κύπρο, τι άλλο θα μπορούσε να γίνει;

Κώστας Γρίβας: Πρακτικά, αυτό που θα μπορούσε να γίνει είναι αυτό που συμβαίνει σήμερα στην Τουρκία.

Η  σαφής εισβολή, γιατί περί εισβολής πρόκειται της Τουρκίας στο θαλάσσιο χώρο της Κύπρου να αντιμετωπιστεί από την Ελλάδα,

και από την Ελλάδα και από την Κυπριακή Δημοκρατία ως άμεση εισβολή, ως άμεση παραβίαση ελληνικού κυριαρχικού δικαιώματος.

Φυσικά, αυτό δεν είναι κάτι το οποίο προκύπτει μέσα από το διεθνές δίκαιο αλλά μπορεί να προκύψει στο πλαίσιο μιας στρατηγικής αντιμετώπισης της Τουρκίας, δηλαδή πρέπει να καταλάβουμε ότι αποτελούμε ενιαίο γεωστρατηγικό μέγεθος με την Κύπρο.

Η Ελλάδα και η Κύπρος. Ακόμη, επαναλαμβάνω και αν η Κύπρος δεν ήταν η ελληνική Κύπρος που είναι σήμερα, αν ήταν το Σουλτανάτο του Μπρουνέι.

Είμαστε ενώπιον του τουρκικού οδοστρωτήρα και πρέπει να αντισταθούμε στην αρχή του φαινόμενου, που η αρχή του φαινομένου είναι ακριβώς αυτό που συμβαίνει σήμερα στην Κυπριακή Δημοκρατία.

Δημοσιογράφος: Μπορούμε να την αντιμετωπίσουμε στρατιωτικά την Τουρκία;  Δεν λέω για τα αισθήματά μας, πως νιώθουμε, μιλάω για το πιο πρακτικό κομμάτι, ότι ένας στρατός ο οποίος είναι ετοιμοπόλεμος, έχει συμμετάσχει σε πολέμους ενεργούς ενώ ο ελληνικός στρατός δεν έχει πολεμήσει τα τελευταία χρόνια και όλες οι αποστολές ήταν peace keeping.

Κώστας Γρίβας: Είναι γεγονός ότι το ελληνικό στράτευμα εδώ και αρκετά χρόνια βρίσκεται σε μια πολύ δύσκολη κατάσταση, μέρος της ευθύνης είναι η οικονομική κρίση.

Στην πραγματικότητα όμως, αυτοί που πραγματικά ευθύνονται είναι οι πολιτικές ηγεσίες του τόπου, οι οποίες επέλεξαν να αφήσουν το στράτευμα στη μοίρα του, να το πούμε έτσι.

Εδώ είναι μια πολύ μεγάλη κουβέντα αλλά είναι γεγονός ότι η οικονομική κρίση δεν ήταν ο αποφασιστικός παράγοντας, παρ όλη τη φιλολογία που έχει υπάρξει.

Σε κάθε περίπτωση, όμως, αυτό δεν σημαίνει ότι αυτά τα προβλήματα έχουν αποδομήσει την ελληνική μαχητική ικανότητα.

Έχουμε προβλήματα, πολλά προβλήματα, όμως, έχει και το τουρκικό στράτευμα.

Το γεγονός ότι έχει συμμετάσχει σε κάποιες εκστρατείες εναντίον αντιπάλων χαμηλής τεχνολογίας δεν προσφέρει κάποιο σοβαρό πλεονέκτημα σε σενάρια πολεμικής αναμέτρησης με την Ελλάδα,

που θα είναι εναντίον ομόλογου στρατού υψηλής τεχνολογίας σε μια σύγκρουση υψηλής ή αν όχι και υπερυψηλής έντασης.

Δεν βλέπω να υπάρχει κάτι τέτοιο. Τα μεγέθη δε του τουρκικού στρατεύματος και κυρίως τα ποιοτικά του στοιχεία δεν είναι τέτοια που αυτή τη στιγμή να μας τοποθετούν σε μια σαφώς μειονεκτική θέση έναντι της Τουρκίας.

Στην πραγματικότητα, με βάση τα συστήματα που έχουμε – στα χαρτιά τουλάχιστον – η Ελλάδα συνεχίζει να έχει κάποια κρίσιμα ποιοτικά πλεονεκτήματα έναντι του τουρκικού στρατεύματος, ακόμη και σήμερα.

Δεν έχει τα πλεονεκτήματα που είχε στη δεκαετία του ’70, του ’80 ή και στις αρχές του 2.000 αλλά συνεχίζει να έχει κάποια απομεινάρια, να το πούμε έτσι, αυτών των πλεονεκτημάτων.

Δημοσιογράφος: Στο πρόσφατο βιβλίο σας «Η νέα στρατιωτική επανάσταση και η ελληνική αμυντική στρατηγική» το πιάνετε ως θέμα, έτσι;

Κώστας Γρίβας: Ακριβώς.

Δημοσιογράφος: Μιλάμε για τη νέα πραγματικότητα, μιλάμε για τα Δίκτυα, μιλάμε για μια νέα εποχή. Είναι γνωστό – τουλάχιστον όπως λέγεται – ότι κάθε φορά που ένας τακτικός στρατός βρέθηκε απέναντι σε ένα Δίκτυο, έχασε ο τακτικός στρατός.  Ή υπέστη τελοσπάντων μεγάλες ζημιές. Τί θα μπορούσαμε να κάνουμε σε αυτόν τον τομέα;

Κώστας Γρίβας:  Είναι γεγονός, αν και σήμερα συνεχίζει να υπάρχει, επαναλαμβάνω, ισορροπία σε επίπεδο στρατιωτικής ισχύος με την Τουρκία,

αυτή η ισορροπία θα διαταραχθεί τα επόμενα χρόνια εις βάρος της Ελλάδας, για τον απλούστατο λόγο, όπως είπατε, η Τουρκία έχει επιλέξει να γίνει μια χώρα παραγωγός οπλικών συστημάτων,

ακολουθεί τις εξελίξεις στη στρατιωτική τεχνολογία, έχει εισαγάγει τον εαυτό της σ’ αυτή τη νέα επανάσταση που βρίσκεται υπό εξέλιξη σήμερα, επενδύοντας σε δικτυοκεντρικές μεθοδολογίες μάχης, σε ρομποτικά συστήματα, σε προηγμένα πυρομαχικά.

Τέλοσπαντων, σε μια σειρά από νέου τύπου συστήματα και μεθοδολογίες που είναι αναπόφευκτο ότι

αν συνεχίσουμε και εμείς να σφυρίζουμε αδιάφορα για το τι συμβαίνει γύρω μας θα βρεθούμε – σχετικά γρήγορα – ενώπιον ενός αντιπάλου με τον οποίο πλέον θα έχουμε τεχνολογική ασυμμετρία.

Δημοσιογράφος: Επιλέγουμε και εμείς. Δεν επιλέγουμε όπλα τέτοια; Τα F 35 είναι καθαρά ένα δικτυοκεντρικό όπλο τα MQ 9 Guardian, αν θυμάμαι καλά που είναι η ελληνική έκδοση είναι ένα καθαρά δικτυοκεντρικό όπλο.

Κώστας Γρίβας: Ναι, τα F 35 λειτουργούν, τελοσπάντων, μέσα σε μια στοιχειωδώς δικτυοκεντρική λογική.

Εκφράζουν ένα είδος πλατφορμοκεντρικού πολέμου, όπου δίνεις μεγάλη έμφαση στην πλατφόρμα.

Εν πάση περιπτώσει, βασίζεσαι σε λίγες σχετικά πλατφόρμες, πανάκριβες, δυσαναπλήρωτες, υπερυψηλής τεχνολογίας

που το μεγαλύτερο κομμάτι της τεχνολογίας που ενσωματώνουν είναι να προσπαθούν να υπερασπίσουν τον εαυτό τους πρωτίστως και λιγότερο να ασκήσουν προβολή ισχύος εναντίον του αντιπάλου.

Επειδή αυτό μπορεί να ακούγεται πολύ σοφιστικέ, σκεφτείτε απλά ότι έστω και παίρνουμε τα  F 35, τα είκοσι F 35 που θέλουμε, τι ακριβώς ζημιά θα κάνουν αυτοί;

Έστω και αν λειτουργήσουν με τον τρόπο που προβλέπεται να λειτουργήσουν, πόση προβολή ισχύος, πόσα όπλα μπορούν να ρίξουν, εν πάση περιπτώσει, στους Τούρκους και πόσα όπλα μπορούσαν να ρίξουν τα Α7 που είχαμε στο παρελθόν;

Η σύγκριση είναι σαφώς εις βάρος των F 35. Και πόσα χρήματα θα μας στοιχήσει αυτό το πράγμα; Και πόσα λεφτά έχουμε στη διάθεσή μας εν τέλει;

Ξέρετε όταν ο Ρόμπερτ Μακναμάρα, μια τιτάνια μορφή του αμερικανικού στρατοβιομηχανικού συμπλέγματος,

τον έβαλε ο Κένεντι – τον πήρε από διευθύνοντα σύμβουλο, αν θυμάμαι καλά, ή πρόεδρο της Φορντ – στο Υπουργείο Άμυνας των Ηνωμένων Πολιτειών και ξεκίνησε αυτός τη δική του στρατιωτική επανάσταση,

ερχόντουσαν οι διάφοροι ναύαρχοι, πτέραρχοι, στρατηγοί και του έλεγαν θέλω αυτό, θέλω το άλλο, τους έβαλε έναν πολύ απλό κανόνα.

Παιδιά, λέει, μη μου λέτε τι θέλετε, θέλω να φτιάξουμε μια δεξαμενή αποτελεσμάτων να μου πείτε τι ακριβώς αποτελέσματα, τι καταστροφές για να το πούμε ωμά,

θέλουμε να υποστεί ο αντίπαλος σε διάφορα επιχειρησιακά, τακτικά και στρατηγικά σενάρια και να έχετε δύο πολύ απλούς κανόνες:

πώς μπορώ με το ελάχιστο κόστος να πετύχω το ίδιο αποτέλεσμα και πώς μπορώ με το ίδιο κόστος να πετύχω το μέγιστο αποτέλεσμα. Αυτή είναι και η φιλοσοφία.

Δημοσιογράφος: Αυτό μπορεί να λειτουργήσει σε εμάς;  Θέλω να πω, λέμε ότι θα αγοράσουμε, δύο φρεγάτες για να έχουμε τη στήριξη των Γάλλων, θα αγοράσουμε,  είκοσι αεροπλάνα για να έχουμε τη στήριξη των Αμερικάνων. Παλαιότερα, αγοράζαμε, δεκαπέντε κάτι άλλο για να έχουμε τη στήριξη των Ρώσων, των Αυστριακών, των Αυστραλών, των οποιονδήποτε.

Κώστας Γρίβας: Ναι, των Άγγλων, ακόμα και των Τσέχων και των Σλοβάκων. Ναι, τα είχαμε ζήσει όλα αυτά στο αμυντικό ρεπορτάζ. Αυτή η εποχή δυστυχώς υπάρχει, αλλά αυτή η εποχή πρέπει να τεθεί στο ιστορικό περιθώριο.

Ήταν λάθος στρατηγική και αν ήταν λάθος τότε μπορεί να είναι καταστρεπτική σήμερα.

Σήμερα αλλάζουν τα δεδομένα, είναι ξεκάθαρο ότι πρέπει να επενδύσεις σε αυτές τις νέου τύπου τεχνολογίες που αναπτύσσονται στο πλαίσιο της λεγόμενης τέταρτης βιομηχανικής επανάστασης.

Δεν είναι τεχνολογίες βγαλμένες από εξωγήινους ή από μυστικά εργαστήρια στην, δεν ξέρω κι εγώ, στην έρημο της Νεβάδα, στην area 51, είναι εμπορικά διαθέσιμες τεχνολογίες.

Είναι εμπορικά διαθέσιμες τεχνολογίες, το κάνουν οι Ισραηλινοί, το κάνουν οι Κινέζοι, το κάνουν οι Σιγκαπουριανοί, το κάνουν οι ίδιοι οι Αμερικάνοι.

Δίνουν έμφαση σε ένα μοντέλο που περιγράφεται ως βληματοκεντρικός πόλεμος, δηλαδή να δοθεί η έμφαση στο βλήμα αυτό καθεαυτό και όχι τόσο στην πλατφόρμα που θα μεταφέρει το βλήμα.

Για να το πω πολύ απλά, υπάρχει μια σειρά από παραδείγματα: στο πλαίσιο της αντίληψης – του δόγματος αν θέλετε – της πολυχωρικής μάχης του στρατού των Ηνωμένων Πολιτειών αναπτύσσονται οπλικά συστήματα,

όπως είναι ο περιβόητος πύραυλος PRSM ή Deep Strike ο οποίος θα αντικαταστήσει τους attacms που έχουμε attacms εμείς στα MLRS, τους πολλαπλούς εκτοξευτές ρουκετών,

που επίσης έχουμε MLRS με αποτέλεσμα ένας MLRS αντί για δύο  attacms να τροφοδοτείται με τέσσερις Deep Strike, το βεληνεκές των οποίων,

μετά την απόφαση των Ηνωμένων Πολιτειών να αποσυρθούν από τη συνθήκη AENF μπορεί να ξεπερνάει τα 600 ή ακόμη και τα 800 χιλιόμετρα.

Και αυτός θα είναι ένας «έξυπνος πύραυλος», να το πούμε έτσι, με κάποιο σύστημα αυτόνομης αναγνώρισης τόπου που θα μπορείς να τον εξαπολύεις, να το πούμε πολύ απλά,

από το Καρπενήσι και να εντοπίζει μια τουρκική φρεγάτα έξω από την Σαμοθράκη, να την αναγνωρίζει και να την χτυπάει.

Ή να χτυπάει χερσαίους στόχους σε μεγάλο βάθος στην Τουρκία και, φυσικά, κάτι αντίστοιχο μπορεί να κάνει η Τουρκία.

Αυτή είναι μια λογική βληματοκεντρικού πολέμου, δηλαδή, τη δουλειά που στο παρελθόν θα την έκανε μια ομάδα, ένα πακέτο μαχητικών αεροσκαφών, σήμερα μπορεί να την κάνει ένα μεταλλαγμένο σύστημα πυροβολικού.

Και αυτό δεν είναι κάποια εφεύρεση δική μου ή κάποιου άλλου, επαναλαμβάνω, ότι είναι πράγματα, δόγματα μεθοδολογίας που κάνει ο αμερικανικός στρατός, κάνει ο ισραηλινός στρατός.

Δημοσιογράφος: Τώρα με τον αμερικανικό στρατό έχουμε αποκτήσει μάλλον λίγο πιο στενές σχέσεις. Έχουμε μπει σαφέστατα στη σφαίρα επιρροής.

Κώστας Γρίβας: Υποτίθεται, λοιπόν, ότι αν θέλαμε να ξεκινήσουμε μια συνεργασία με τους Αμερικανούς, σ’ αυτό το πλαίσιο των στενών σχέσεων που έχουμε ή που θέλουμε,

τελοσπάντων, να έχουμε, καλό θα ήταν να ξεκινήσουμε από το θεμελιώδες επίπεδο της στρατιωτικής επιστήμης, το οποίο με τη σειρά του να τροφοδοτήσει την εγχώρια έρευνα και ανάπτυξη.

Να αξιοποιήσουμε τις ελληνικές ικανότητες, ιδιαίτερα δε το ελληνικό επιστημονικό δυναμικό, το οποίο ασφυκτιά στην Ελλάδα

Δημοσιογράφος: Αυτά, όμως, δεν θα έπρεπε να περιληφθούν στην αμυντική συμφωνία;

Κώστας Γρίβας: Αυτό είναι ένα τεχνικό ζήτημα, δεν ξέρω τι ακριβώς γίνεται σε αυτό το επίπεδο, αλλά δεν χρειάζεται.

Δεν μιλάμε για αγορά οπλικών συστημάτων υψηλής τεχνολογίας που έτσι κι αλλιώς οι Αμερικανοί είναι απρόθυμοι να μας δώσουν, αλλά, επαναλαμβάνω, για συνεργασία στο θεμελιώδες επίπεδο της στρατιωτικής επιστήμης, των στρατιωτικών δογμάτων.

Εδώ θέλει μια άλλη φιλοσοφία, η οποία, επαναλαμβάνω, όμως, με τη σειρά της πρέπει να είναι ενταγμένη σε μια ευρύτερη προσπάθεια.

Το κέντρο βάρους να είναι η εγχώρια έρευνα και ανάπτυξη συστημάτων, οικονομικών συστημάτων που να αξιοποιούν εμπορικά διαθέσιμες τεχνολογίες

να αξιοποιούν το εγχώριο επιστημονικό και τεχνολογικό δυναμικό και με τη σειρά τους να μπορέσουν να δώσουν ολοκληρωμένες λύσεις χαμηλού κόστους για τις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις του αύριο, όχι του χτες.

Γιατί αν δεν το κάνουμε εμείς θα το κάνουν οι Τούρκοι.

Ο μεγάλος κίνδυνος, κατά την ταπεινή μου άποψη, είναι να εγκλωβιστούμε σε ένα είδος καινοτομικού χάσματος με την Τουρκία.

Η Τουρκία, δηλαδή, να προχωρήσει – που ήδη προχωράει σιγά σιγά  – σ’ αυτές τις τεχνολογίες και εμείς να μείνουμε σε μια παρελθούσα αντίληψη,

να αγοράσουμε πανάκριβα οπλικά συστήματα, που είναι πλατφορμοκεντρικής λογικής πάλι και ουσιαστικά να μειώσουμε δια των μεγάλων δαπανών τη στρατιωτική μας ικανότητα.

Το βιβλίο μου, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Λιβάνη, είναι ακριβώς «Η νέα στρατιωτική επανάσταση και η ελληνική αμυντική στρατηγική»

το οποίο το έγραψα στο πλαίσιο των ερευνητικών μου καθηκόντων στη Σχολή Ευελπίδων και όχι ως χόμπι

περιγράφει ακριβώς τις διεθνείς τάσεις που γίνονται σ’ αυτούς τους τομείς.

Δημοσιογράφος: Συμμετείχαν ερευνητικά και οι μαθητές – οι σπουδαστές της Ευελπίδων σε αυτό; Δηλαδή, οι μελλοντικοί μας αξιωματικοί, να το πω έτσι.

Κώστας Γρίβας:: Όχι, αλλά η συνεργασία με τους σπουδαστές δείχνει πόσο εύκολα οι νέοι άνθρωποι, που είναι ακριβώς ενταγμένοι μέσα σ’ αυτό το νέου τύπου πολιτισμό, μπορεί αν τους αφήσεις να ψάξουν, να σου βρουν λύσεις σε πάρα πολλά πράγματα.

Άλλοι συνάδελφοι, που ασχολούνται όχι με το θεωρητικό κομμάτι, όπως εγώ, αλλά επί του πρακτέου, ας πούμε σε συστήματα τεχνητής νοημοσύνης ή νέων υλικών

θα είχαν πάρα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα να σας πουν για το τι ακριβώς έχουμε φτιάξει στη Σχολή Ευελπίδων και τι θα μπορούσαμε να φτιάξουμε αν μας δίνονταν μια, στήριξη.  Η δυσκίνητη κρατική γραφειοκρατία να κάνουμε τη δουλειά για την οποία πληρωνόμαστε.

Κώστας Γρίβας: Ελλάδα Τουρκία Πόλεμος – Πόσο πιθανός είναι

Δημοσιογράφος: Μια τελευταία ερώτηση, θα έχουμε πόλεμο με την Τουρκία; Αυτό το ρωτάει όλος ο κόσμος.

Κώστας Γρίβας: Αυτό ρωτάω κι εγώ τον εαυτό μου. Σίγουρα αυτό που θα έχουμε θα είναι μια επιδείνωση των ελληνοτουρκικών σχέσεων.

Είναι δεδομένο, δηλαδή, ότι έχουμε οδηγηθεί σε μια πολύ μεγάλη γεωπολιτική ασυμμετρία με την Τουρκία.

Η Τουρκία θέλει τα πάντα και θέλει τα πάντα, επαναλαμβάνω, όχι γιατί είναι κακή ή γιατί είναι παρανοϊκός ο Σουλτάνος Ερντογάν,

γιατί αυτό προκύπτει από τη νέα γεωπολιτική μηχανική της νέας Τουρκίας μέσα στο νέο διεθνές σύστημα και εμείς πολύ απλά πρέπει να υπερασπίσουμε τον εαυτό μας.

Συνακόλουθα, λοιπόν, θα έχουμε μια επιδεινούμενη κατάσταση στα ελληνοτουρκικά.

Εάν θα οδηγηθούμε σε πολεμική αναμέτρηση, αυτό είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο και αυτό θα κριθεί, εν πολλοίς, από το πόσο η Ελλάδα θα καταφέρει να διατηρήσει επαρκείς αποτρεπτικές ικανότητες,

έτσι ώστε να καταστήσει σαφές προς την Τουρκία ότι η επιλογή της πολεμικής αναμέτρησης είναι πάρα πάρα πάρα πολύ επικίνδυνη για αυτή.

Και ο μόνος τρόπος για να καταφέρουμε να κρατήσουμε σοβαρές αποτρεπτικές ικανότητες είναι ακριβώς αυτός, να ακολουθήσουμε – να καβαλήσουμε

το κύμα των νέων τεχνολογιών και των νέων αντιλήψεων περί μάχης, που υπάρχουν τόσο στα προηγμένα κράτη του κόσμου,

όπως είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες, το Ισραήλ, η Ρωσία, η Κίνα αλλά ακόμη που εφαρμόζονται από υποκρατικούς δρώντες, όπως είναι το ISIS ή η Houthi,

οι οποίοι αξιοποιώντας εμπορικά διαθέσιμες τεχνολογίες με καινοτόμο τρόπο, έχουν καταφέρει να αποκτήσουν πολύ σοβαρές μαχητικές ικανότητες

και να τις χρησιμοποιούν εναντίον αντιπάλων που διαθέτουν συμβατικά συστήματα υψηλής τεχνολογίας, όπως είναι η Σαουδική Αραβία και τα νικούν.

Δημοσιογράφος: Ας εντρυφήσουμε, λοιπόν, στη «Νέα Στρατιωτική Επανάσταση» και το πώς το βλέπουμε από την ελληνική πλευρά, δηλαδή, την ελληνική στρατηγική σε σχέση με αυτό. Το βιβλίο σας, λοιπόν.