Ο Σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας – Κριτική στο νομοσχέδιο του Υπουργείου Εξωτερικών για την αποφυγή θεσμοθέτησης ενός δεύτερου ΚΥΣΕΑ

Γράφει ο Ευθύμιος Πέτρου*

Πολλές φορές και, υπό την πίεση κρισίμων περιστάσεων έχει αναδειχθεί η ανάγκη υπάρξεως του θεσμού του Συμβούλου Εθνικής Ασφαλείας.

Έγιναν μάλιστα τόσο επιτακτικές αναφορές στον θεσμό αυτό, που δημιουργήθηκε η -εσφαλμένη- εντύπωσις ότι θα ήταν η «πανάκεια» που έλυνε αφ’ εαυτής τα προβλήματα

που μπορεί να ανακύψουν στο γεωπολιτικό περιβάλλον, στο οποίο η χώρα προβάλλει τα κυριαρχικά της δικαιώματα και προστατεύει τους πλουτοπαραγωγικούς πόρους τους οποίους πρόκειται να αξιοποιήσει.

Επειδή όμως δεν είναι έτσι, ανησυχία προκαλεί το κυβερνητικό νομοσχέδιο για την ίδρυση Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας.

Το Συμβούλιο αυτό πρόκειται να είναι όργανο πολιτικό, στελεχούμενο από υπουργούς και στελέχη περιορισμένου χρονικού ορίζοντος.

Δεν είναι αυτός ο λόγος υπάρξεως του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας.

Το ΣΕΑ πρέπει να είναι όργανο ΥΠΗΡΕΣΙΑΚΟ και ΤΕΧΝΟΚΡΑΤΙΚΟ.

Τα στελέχη πρέπει να απολαμβάνουν μονιμότητα, ανεξαρτήτως Κυβερνήσεως και να επιδίδονται σε μια καθημερινή μελέτη των ενδεχομένων απειλών, ώστε να εισηγούνται μέτρα, πράξεις και επιφυλακές αναλόγως των εξελίξεων.

Τις αποφάσεις βεβαίως θα τις λαμβάνει η Κυβέρνησις, αφού η αποστολή του ΣΕΑ εξαντλείται στις προειδοποιήσεις και τις εισηγήσεις.

Η ύπαρξίς του όμως και οι τεχνοκρατικές εισηγήσεις του θα φέρνουν τους πολιτικούς παράγοντες προ των ευθυνών τους.

Θα αμφισβητεί το… «αλάθητο» των προσωρινώς χειριζομένων τις καταστάσεις υπουργών και θα τους υποχρεώνει να σκέπτονται σοβαρά πριν λάβουν αποφάσεις.

Αυτό βεβαίως δεν επιτυγχάνεται με την θεσμοθέτηση ενός δευτέρου ΚΥΣΕΑ, διότι εκεί οδηγεί το κυβερνητικό σχέδιο.

Φυσικά η εύρυθμη λειτουργία του ΣΕΑ, προϋποθέτει εύρυθμη λειτουργία εν συνόλω του κρατικού μηχανισμού.

Διαφορετικά θα είναι απλώς «φωνή βοώντος εν τη ερήμω». Και η εύρυθμη λειτουργία του Κράτους προϋποθέτει την ύπαρξη σταθερών στόχων και μιας εθνικής στρατηγικής

βασισμένη σε ένα μίνιμουμ τουλάχιστον διακομματικής συναινέσεως. Δυστυχώς κάτι τέτοιο στην Ελλάδα δεν υπάρχει.

Το μοναδικό σχετικό θεσμικό κείμενο που επιγράφεται «Πολιτική Εθνικής Άμυνας» (ΠΕΑ) είναι διαβαθμισμένο και ως εκ τούτου δεν μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο πολιτικής διαβουλεύσεως και συναινέσεως.

Και η ΠΕΑ συνεπώς -στην Ελλάδα τουλάχιστον- είναι μια πηγή παθογενειών.

Συνεπώς παραλλήλως προς την συγκρότηση ενός πραγματικού και, όχι προσχηματικού, ΣΕΑ θα πρέπει να εκπονηθεί και μια ολοκληρωμένη Εθνική Στρατηγική.

Αυτό το θεσμικό κείμενο, θα πρέπει να αποτελέσει τον ακρογωνιαίο λίθο μιας συναινετικής πολιτικής που θα έχει συνέχεια και θα υφίσταται αφ’ εαυτής και ανεξαρτήτων των μικροκομματικών παιγνίων της εκάστοτε Κυβερνήσεως.

Τέτοιοι παίγνιο θεωρούμε το νομοσχέδιο του Υπουργείου Εξωτερικών για την δημιουργία μιας ταμπέλας και όχι ενός πραγματικού Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας.

Τα επίχειρα θα τα δούμε στην απευκταία περίπτωση μιας κρίσεως. Κάτι που δεδομένων των εντάσεων στην ανατολική Μεσόγειο δεν είναι κάτι απομεμακρυσμένο.

Αλλά αυτά πού να τα γνωρίζει η Κυβέρνησις, Έχει φροντίσει να μην έχει Συμβούλους, να της επισημαίνουν τις δυσκολίες.

*Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Εστία το Σάββατο 4/5/2019



Στείλε μας τις δικές σου απόψεις για στρατιωτικά θέματα που σε απασχολούν στο armyvoicegr@gmail.com