Υλική στρατηγική vs Φιλοσοφία της στρατηγικής – Μια νέα στρατηγική σκέψη δεν μπορεί παρά να αποτελεί κατασκευή-επινόηση στο επίπεδο του Λόγου

Γράφει ο Παύλος Χρήστου,

Υποπτέραρχος ε.α., αντιπρόεδρος ΕΑΑΑ

Αν η κεντρική κατηγορία τυποποίησης και πρωταρχία στην πολιτική της παραδοσιακής στρατηγικής είναι η έννοια του πολέμου και της σύγκρουσης ,

στη «νέα στρατηγική» το κέντρο βάρους μετατοπίζεται στην προσπάθεια ανάπτυξης μιας ολοκληρωμένης

(δηλαδή χωρίς εξωτερική αναφορικότητα και στις εκφάνσεις της ενδογενούς της ανάπτυξης)

θεωρίας των λόγων του πολέμου και της σύγκρουσης, και συγκρότησης ενός καταστατικού Λόγου θεσμοθέτησης φαντασιακών και συμβολικών.

πρόκειται δηλαδή για μια ρηματική κατασκευή, ενός μανιφέστου, το status του οποίου παρουσιάζεται ως ένα πολιτικό επιχείρημα.

Το μόνο που μένει να τονίσουμε είναι: Ότι στο σχήμα (ως ιδεολογική αναπαράσταση), όσο εγκαταλείπεται η εξάρτηση από μια δογματική σύλληψη, τόσο περισσότερο προβληματική καθίσταται η προσπάθεια προσδιορισμού των συμβεβηκότων και αποδοχής των περιορισμών της.

Ήτοι ευρισκόμεθα στο τερέν της φαινομενικότητας, μιας βαθύτερης «ορθολογικότητας».

Ή μήπως μια καθολική Ιδέα (π.χ. του Πολέμου) αποτελεί προϊόν της ίδιας της Ιστορίας και συνεπώς δεν θα απαιτείτο καμία ενσάρκωσή της;

Ή όταν ασχολούμαστε με τις προθέσεις του Λόγου και των διατυπώσεων της τελεολογίας του, ο φορμαλισμός αυτός τείνει να ενταχθεί στην υπερβατολογία.

Η φαινομενολογία λοιπόν οφείλει να είναι μια προσληπτική αποσαφήνιση και διασάφιση του συμβαίνοντος – αντιληπτού στο αποβλεπτικό πέρασμα – ανάδυση των υπερβατά συγκροτουμένων όντων μέσα στον (ενδό)κοσμο τους:

Δηλαδή στις φυσικές πραγματικότητες των διανοημάτων και στις διαβαθμίσεις εννοήσεων, αλλά και στην αναγνώριση εκείνου του δοσμένου-«αληθούς»,

που (εντός της προσοχής της τρέχουσας εμπειρίας-εποπτείας) παραμένει εκτός θεματοποίησης (=δεν μπορεί να αδραχτεί ή μένει ψιλό από θεωρητική επιθυμία από εμάς ως πλεόνασμα της εμπειρίας του ψυχικού εαυτού).

Στη μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο εποχή των συγκρούσεων, που κατά μεγάλο ποσοστό τα υλικά μέσα καθορίζουν τα αποτελέσματα,

υιοθετήθηκε η αρχή, ότι οι κατηγορίες της στρατηγικής επιδέχονται την υπόταξή τους σε συγκεκριμένους apriori κανόνες, που καθορίζουν την ίδια τους την ουσία και περαιτέρω την αλληλεξάρτησή τους.

Αυτές οι θεμελιώδεις αρχές στρατηγικής – σύμφωνα με την άποψη της «υλικής στρατηγικής» – ισχύουν για τις στρατηγικές

στο μέτρο που και αυτές δεν μπορούν να υπάρχουν ανεξάρτητα από τον τρόπο σύλληψής τους, ανεξάρτητα από την δυνατότητα του υποκειμένου να τις εκφράσει.

Αυτό που έχει ωστόσο πρωτεύουσα σημασία είναι ο ρόλος των «υλικών αρχών», εκείνων δηλαδή που προσδιορίζουν τις στρατηγικές κατηγορίες ως τέτοιες, οι οποίες επιβάλλονται από την ίδια την «οντολογική τους σύσταση».

Αυτή η σύλληψη παραμένει θεμελιώδης για τη σύγχρονη στρατηγική · βρισκόμαστε ήδη στο επίπεδο της υλικής στρατηγικής, υπό την έννοια ότι οι παραπάνω κανόνες δεν ισχύουν παρά μόνο για το «στρατηγικά πρακτόν».

Όσο και αν η εφαρμογή τους προϋποθέτει τη συγκεκριμένη κάθε φορά στρατηγική κατάσταση στην οποία αναδύεται η πρακτική επιλογή,

οι ίδιοι οι κανόνες προσδιορίζουν το πρακτόν ως τέτοιο, είναι δηλαδή apriori κανόνες, που αναφέρονται στην ίδια τους τη σύσταση.

Οι κανόνες αυτοί βρίσκουν την τελειότερη εφαρμογή τους στην περίπτωση επιλογής μεταξύ κάποιων αξιών, εξασφαλίζοντας σαφή κριτήρια για την επιλογή αυτή, πέρα από τον όποιο σχετικισμό των αξιών.

Έτσι, η διάρκεια αποτελεί ουσιώδες στοιχείο επιλεξιμότητας μιας στρατηγικής αξίας, ανεξάρτητα από το πόσο πράγματι συνεχίσει να υπάρχει το «στρατηγικό πράγμα» ή η ωφέλεια στην οποία εγγράφεται κάθε φορά μία στρατηγική αξία.

Διαβάστε τη συνέχεια και το πλήρες κείμενο στο pdf  που ακολουθεί:

αρθρο


Στείλε μας τις δικές σου απόψεις για στρατιωτικά θέματα που σε απασχολούν στο armyvoicegr@gmail.com