Η Συμφωνία των Πρεσπών είναι μία μεγάλη διπλωματική νίκη του ελληνικού κράτους. – Εναι η τυπική (νομική ) επικύρωση της πραγματικότητας, δηλαδή της γεωπολιτικής.

Γράφει ο Κρίτων Βασιλικόπουλος

Με την Συμφωνία αυτή αποτράπηκε η οριστική μονοπώληση της Μακεδονίας από τους βόρειους γείτονές μας στους διεθνείς Οργανισμούς.

Και κάπου εδώ, τελειώνει η αναφορά μου στο θέμα και μπαίνω στην ουσία.

Η Συμφωνία των Πρεσπών είναι η τυπική (νομική ) επικύρωση της πραγματικότητας, δηλαδή της γεωπολιτικής.

Αυτή η πραγματικότητα διαμορφώθηκε από το σύνολο σχεδόν των πολιτικών ηγεσιών και του ελληνικού Λαού από το 1945 μέχρι το 2018.

Και είναι μία ακόμα εθνική ήττα που προστίθεται στις εθνικές ήττες του Κυπριακού, του Βορειοηπειρωτικού και της εξαφάνισης του Ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης- παρά τις διεθνείς συνθήκες που άλλα έλεγαν.

Αλλά οι διεθνείς συνθήκες, το διεθνές «δίκαιο» και η διπλωματία δεν έχουν καμία αξία στην πραγματική ζωή-δηλαδή στην γεωπολιτική- όταν είσαι ένα κράτος-παρίας, εκπροσωπούμενο από ηγεσίες εξαρτημένες από τους ξένους και κατοικούμενο από έναν Λαό ο οποίος στην μεγάλη πλειοψηφία του δεν έχει ίχνος πατριωτισμού.

Συμφωνία των Πρεσπών και ιστορική αλήθεια

Είναι γνωστή η ιστορία του δήθεν «μακεδονικού» από το 1992 μέχρι σήμερα.

Αλλά επειδή αυτές τις ημέρες περίσσεψαν η μικροπολιτική και η διαστρέβλωση, ας επαναλάβουμε το σημαντικό, αφήνοντας τις μπούρδες περί εθνικότητας και γλώσσας στους επαγγελματίες πολιτικούς απατεώνες, στους συνταξιούχους διπλωμάτες,

στους γιαλαντζί «διεθνολόγους» του τηλεοπτικού μεροκάματου και στα σκουλήκια της «δημοσιογραφίας».

Στην ελληνική πολιτική ηγεσία, από την στιγμή που εμφανίστηκε το πρόβλημα υπήρξαν ΔΥΟ «γραμμές»:

Η ΕΘΝΙΚΗ του Ανδρέα Παπανδρέου και η άλλη, την οποία εξέφρασε αρχικά ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης και την υιοθέτησαν στην συνέχεια ΟΛΟΙ οι Πρωθυπουργοί, δηλαδή Σημίτης, Καραμανλής, Γιώργος Παπανδρέου, Παπαδήμος, Σαμαράς και Τσίπρας και

ΟΛΑ τα κόμματα που κυβέρνησαν, δηλαδή ΠΑΣΟΚ, Νέα Δημοκρατία, ΣΥΡΙΖΑ- αλλά και όλα τα κόμματα που στήριξαν κυβερνήσεις συνεργασίας.

Η «γραμμή» του Ανδρέα ήταν ΟΧΙ σε συμφωνία που θα είχε την λέξη «Μακεδονία» είτε απλή, είτε σύνθετη. ΟΧΙ μέχρι να παγώσει η Κόλαση.

Η άλλη «γραμμή», αυτή που τελικά «πέρασε», ΜΕ ΤΗΝ ΨΗΦΟ ΤΗΣ ΣΥΝΤΡΙΠΤΙΚΗΣ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΣΕ ΑΛΕΠΑΛΛΗΛΕΣ ΕΚΛΟΓΙΚΕΣ ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΕΙΣ, είναι «σύνθετη ονομασία», δηλαδή η ΠΑΡΑΔΟΣΗ της Μακεδονίας στο κρατίδιο.

Γιατί όταν αναγνωρίζεις «Μακεδονία»- Βόρεια, Σλάβο, οτιδήποτε- σε ένα κράτος και ΔΕΝ υπάρχει, ούτε πρόκειται να υπάρξει ΑΛΛΟ κράτος στον πλανήτη με παρόμοιο όνομα, τότε το κράτος με το «μέρος» γίνεται «ιδιοκτήτης» του «όλου».

Κι αυτό δεν αφορά το «διεθνές δίκαιο» αλλά την πραγματική ζωή, αφορά δηλαδή τον Χόρχε από την Χιλή, την Σουζάνα από το Τέξας, τον Μάριο από την Φλωρεντία και τον Αχμέτ από το Μπαγκλαντές που θα διαβάζουν σε πενήντα χρόνια από τώρα Ιστορία (αν διαβάζουν) και μετά θα βλέπουν τον παγκόσμιο χάρτη.

Όλα αυτά τα ξέρουμε πολύ καλά-όσοι τουλάχιστον σε αυτό τον τόπο εξακολουθούμε να παραμένουμε ενεργοί πολίτες. Όλοι,δεξιοί, κεντρώοι, αριστεροί.

Αλλά κάνουμε ότι δεν καταλαβαίνουμε.

Κι έτσι αναπαράγουμε μία φαντασιακή εκδοχή «αντίστασης στην προδοσία» αντί να καθίσουμε επιτέλους να κάνουμε μια σοβαρή συζήτηση για το μέλλον που ΕΡΧΕΤΑΙ και γράφει στην επικεφαλίδα ΚΥΠΡΟΣ, ΑΙΓΑΙΟ, ΘΡΑΚΗ.

Αλλά σοβαρή συζήτηση σημαίνει να μπει το «εμείς» πριν από το «εγώ».

Σημαίνει να γίνουμε πολίτες και πατριώτες,όχι στα λόγια, αλλά στην σκέψη και στην πράξη.

Να σταματήσουμε να «παίζουμε» με τα μεγάλα και τα σπουδαία που ξεπερνούν στο διηνεκές τον χρόνο της ατομικής μας ματαιοδοξίας.

Αφού δεν σταθήκαμε ικανοί να κρατήσουμε την εθνική θέση του Ανδρέα Παπανδρέου, ας προσπαθήσουμε τουλάχιστον να κρατήσουμε την παρακαταθήκη που κωδικοποίησε με το σύνθημα «το Όνομά μας είναι η ψυχή μας».

Γιατί ασφαλώς και παρά την διαστρέβλωση που επιχειρήθηκε, αυτό το σύνθημα δεν αναφέρεται στην λέξη-στις λέξεις.

Αλλά στο εθνικό, ιστορικό και πολιτισμικό περιεχόμενο του Ονόματος που καλούμαστε να διασώσουμε στον κόσμο του μέλλοντος, εκεί όπου, όπως άλλωστε συνέβαινε πάντα από την χαραυγή της ανθρώπινης Ιστορίας και θα συμβαίνει μέχρι το λυκόφως, δεν έχουν καμία πολιτική αξία οι «συμφωνίες» και οι «κανόνες», αλλά μόνο η ισχύς-ή η έλλειψή της.



Στείλε μας τις δικές σου απόψεις για στρατιωτικά θέματα που σε απασχολούν στο armyvoicegr@gmail.com