ελληνική σημαία

Η ελληνική σημαία είμαστε εμείς: Η παρακαταθήκη μιας μάνας στο γιό της – Ένα κείμενο που γράφτηκε με αφορμή την 28η Οκτωβρίου 2018

Βρισκόμαστε σε περίοδο ειρήνης και μίσος αναβλύζει από τις ψυχές των αδελφών μας.

Μίσος για οτιδήποτε διαφορετικό. Φασιστικές ιδεολογίες, φασιστικά κόμματα παίρνουν κεφάλι παντού στον κόσμο. Ο ρατσισμός θεριεύει.

Από τη μια οι φανατισμένοι υπέρμαχοι της Ελληνικής φυλής και από την άλλη οι “δεν με ενδιαφέρει τίποτα, κοιτάω το σπιτάκι μου” γεμίζουν τα μπαλκόνια με σημαίες.

Υπάρχουν όμως αγόρι μου και κάποιοι άλλοι που την Ελληνική σημαία τη σηκώνουν καθημερινά.

Στους αγώνες που δίνουν από τη δουλειά τους, το δρόμο, τη διαδήλωση, διεκδικώντας καλύτερες συνθήκες διαβίωσης για όλους τους ανθρώπους.

Τη σηκώνουν όταν δέχονται τον πρόσφυγα πολέμου, τον οικονομικό μετανάστη και τον βοηθούν να σταθεί στα πόδια του.

Σηκώνουν τη σημαία της ανθρωπιάς και της αλληλεγγύης σε κάποια απομακρυσμένα χωριά ή νησιά βοηθώντας τον μισοπνιγμένο άνθρωπο που φτάνει εκεί και κρατώντας τους ξεχασμένους τόπους ζωντανούς.

Τη σηκώνουν ψηλά όταν αγωνίζονται για να μείνει ένα ακόμα πάρκο ανοιχτό, μια παραλία δημόσια και να μην δοθούν σε οικονομικά συμφέροντα που θα τα εκμεταλλευτούν για δικό τους όφελος.

Τη σηκώνουν ψηλά όταν σέβονται, αγαπούν, αγωνίζονται καθημερινά για τον τόπο τους, τον συνάνθρωπο, τον πολιτισμό, τη φύση και τα ζώα, χωρίς προσωπικό ή οικονομικό κέρδος.

Τη σηκώνουν ψηλά όταν αντιδρούν σε κάθε αδικία που θα δουν και μιλούν, υπερασπίζονται τον αδύναμο.

Τη σηκώνουν στα χέρια τους, όταν γκρεμίζουν φράκτες στα σύνορα, όταν διεκδικούν την ελεύθερη μετακίνηση των ανθρώπων από άκρη σε άκρη του πλανήτη που μας φιλοξενεί, όταν ενώνουν τη φωνή τους με φωνές άλλων καταπιεσμένων λαών που ζητούν ελευθερία και δικαιώματα.

Κι εσύ μικρό μου παιδί τη σηκώνεις ψηλά τη σημαία κάθε φορά που βάζεις λίγο νερό σε ένα αδέσποτο, μαζεύεις τα σκουπίδια των άλλων από την παραλία, σέβεσαι “το διαφορετικό παιδί” στο σχολείο, παίζεις με το προσφυγάκι στο καμπ που σε τραβολογώ, μοιράζεσαι το κολατσιό σου με ένα φίλο είτε γιατί δεν είχε, είτε απλά γιατί του άρεσε, μοιράζεσαι απλόχερα τα ρούχα, τα παιχνίδια σου.

Μέχρι να καταλάβουν οι άνθρωποι παιδί μου ότι η πατρίδα είναι μέσα μας, είμαστε εμείς με τις πράξεις μας και το παράδειγμά μας, η σημαία πάνω στο ίδιο κοντάρι που την είχε η γιαγιά σου θα μένει σε εκείνη την άκρη του δωματίου για να την βλέπουμε εμείς και να θυμόμαστε τις θυσίες των προγόνων μας που πολέμησαν, φυλακίσθηκαν, εξορίστηκαν και αγωνίστηκαν για να μας αφήσουν μια πατρίδα ελεύθερη από τον κατακτητή αλλά προπάντων από τον φασίστα και τον δοσίλογο συνάνθρωπό μας “που αγαπά την πατρίδα του λίγο εριστικά”.