Κωσταράκος: Οι Ένοπλες Δυνάμεις μετά τα Μνημόνια - 7 σημεία Κωσταράκος: Εθνική Άμυνα - Οκτώ σημεία για τη νέα κυβέρνηση Κωσταράκος κρίσεις 2019 Καμμένος Καμμένου Καμμένο

Ο στρατηγός Κωσταράκος και η λογική μικροψυχίας μέχρι τις Βρυξέλλες. Κερδίζει ή χάνει η Ελλάδα από τον πρόωρο επαναπατρισμό των στελεχών που υπηρετούσαν στο γραφείο του Προέδρου της Στρατιωτικής Επιτροπής της ΕΕ;

Γράφει ο Ευθύμιος Π. Πέτρου*

Τις τελευταίες ημέρες, στα social media, γίναμε μάρτυρες μιας σειράς αντεγκλήσεων μεταξύ θεσμικών στρατιωτικών παραγόντων, οι οποίες δεν είναι καθόλου κολακευτικές, ούτε για την χώρα ούτε για τις Ένοπλες Δυνάμεις εν γένει.

Πρόκειται για την υπόθεση προώρου επαναπατρισμού τεσσάρων στελεχών που υπηρετούσαν στο γραφείο του Προέδρου της Στρατιωτικής Επιτροπής της Ευρωπαϊκής Ενώσεως.

Ο οποίος παρεπιπτόντως κατά την τρέχουσα περίοδο είναι Έλλην. Αυτό που θα παρατηρούσε κανείς, είναι ότι τέτοια υπηρεσιακά θέματα δεν έχουν θέση στα μέσα κοινωνικής δικτυώσεως.

Θα αντιτείνουμε ότι, από την στιγμή που πρόκειται για δημόσιες αντιπαραθέσεις που υπερπροβάλλονται, όχι μόνον από τον Τύπο αλλά και από αμφιβόλου αξιοπιστίας δικτυακούς τόπους, γιατί όχι και από τα social media.

Εκεί τουλάχιστον ο καθένας (στην προκειμένη τουλάχιστον περίπτωση) διατυπώνει την θέση του επωνύμως και ενυπογράφως. Δεν έχουμε λοιπόν θέματα εσφαλμένης μεταφοράς απόψεων ή παραπληροφορήσεως. Ο καθένας ξεκαθαρίζει την θέση του.

Το ζήτημα όμως είναι γενικώτερο και έχει να κάνει με την εν γένει αξιοποίηση των Ελλήνων που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο υπηρετούν ή προσλαμβάνονται σε θέσεις στους διεθνείς οργανισμούς στους οποίους μετέχει η χώρα.

Κάθε ένας από αυτούς τους Έλληνες είναι ένα κεφάλαιο για την Ελλάδα και την ελληνική διπλωματία. Ή τουλάχιστον θα έπρεπε να είναι. Κάθε ένας από αυτούς πρέπει να αποτελεί ένα κρίκο στην αλυσίδα προβολής των εθνικών θέσεων εφ’ όλων των θεμάτων της επικαιρότητος.

Όλοι μαζί έπρεπε να αποτελούν ένα εθνικό «λόμπυ» έτοιμο να στηρίξει παντοιοτρόπως τις θέσεις των Αθηνών. Όπως άλλωστε συμβαίνει με τους αντιστοίχους, όλων των άλλων χωρών.

Γιατί λοιπόν, δεν συμβαίνει αυτό με την Ελλάδα; Για ποιον λόγο η χώρα μας αποτελεί θλιβερή εξαίρεση σε μια παγιωμένη διεθνή πρακτική;

Για τον απλούστατο λόγο, ότι διαχρονικώς η Ελλάς θεωρεί τον εαυτό της είτε πτωχό συγγενή, είτε παρείσακτο στους οργανισμούς στους οποίους μετέχει.

Πάντα επεδίωκε να αποκομίζει κάποια οφέλη (συνήθως τα ελάχιστα) προσπαθώντας να μην συμμετέχει σε καμμία κοινή δράση.

Να θυμίσουμε ότι από τον καιρό του πολέμου της Κορέας, χρειάσθηκε να περάσουν 40 χρόνια για να ξαναπάμε σε ειρηνευτική αποστολή. Και αυτό έγινε υπό την απειλή να αποσυρθεί η ειρηνευτική δύναμις των Ηνωμένων Εθνών στην Κύπρο, στις αρχές της δεκαετίας του 1990.

Έτσι στείλαμε έναν μικτό λόχο στην Σομαλία. Μέχρις εκείνη την στιγμή «δεν μας περίσσευαν δυνάμεις». Οι επιπτώσεις επί του διεθνούς κύρους της χώρας ουδένα απασχολούσαν. Και αν ποτέ τις έθετε κάποιος υπηρεσιακός παράγων, αντιμετώπιζε τον κίνδυνο να θεωρηθεί γραφικός.

Οφέλη

Στην λογική αυτή, της ήσσονος συμμετοχής, η Ελλάς δεν προσπαθούσε ούτε να εξασφαλίσει σημαντικές θέσεις, ούτε ενεθάρρυνε τις προσπάθειες Ελλήνων να τις αποκτήσουν.

Μία από αυτές είναι η εκλογή του στρατηγού Μιχαήλ Κωσταράκου στην θέση του προέδρου της Στρατιωτικής Επιτροπής. Αφού ο ίδιος κατόρθωσε να τον εκλέξουν οι ομόλογοί του, αρχηγοί ΓΕΕΘΑ των κρατών-μελών της ΕΕ, στην Αθήνα άρχισε η μικρόψυχη αντιμετώπισις.

Παρασιωπώντας τα οφέλη από την εκλογή αυτή στο διεθνές κύρος της χώρας, άρχισαν τα σχόλια περί του κόστους που συνεπάγεται αυτή η θέσις.

Πράγματι ο Πρόεδρος χρειάζεται επιτελείο και ασφάλεια. Το Βέλγιο έχει καταστήσει σαφές, ότι αδυνατεί να παράσχει φρουρά στον κάθε ξένο επίσημο που παρεπιδημεί στην χώρα. Για τον καθένα θα πρέπει να φροντίζει η πατρίδα του.

Η δεύτερη παραπλανητική ερώτησις ήταν: «Και τι κέρδισε η Ελλάς από την εκλογή;».

Απάντησις: Πολύ περισσότερα από όσα επεδίωξε να κερδίσει και από όσα ήλπιζε να κερδίσει. Διότι δεν επεδίωξε να κερδίσει απολύτως τίποτε.

Όπως και σε κάθε άλλη ανάλογη περίπτωση δεν έγινε η παραμικρή προσπάθεια αξιοποιήσεως της θέσεως την οποία κατείχε ένας Έλλην.

Και λίγους μήνες πριν την ολοκλήρωση της θητείας, άρχισαν να ανακαλούνται τα στελέχη που τον συνόδευαν.

Δεν πλήττεται κατ’ αυτόν τον τρόπο το κύρος του Προέδρου της Στρατιωτικής Επιτροπής.

Στα μάτια των εταίρων, γίνεται καταγέλαστη η χώρα.

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε σητν εφημερίδα ΕΣΤΙΑ το Σάββατο 7 Ιουλίου 2018