Ζιαζιάς θέλει συντονιστή Στεφανή (;) και στην Πολιτική Προστασία! Τι δήλωσε με αφορμή το μπάχαλο στην εθνική οδό με την χώρα να κόβεται στα δυο Στρατηγός Ζιαζιάς

Στρατηγός Ζιαζιάς: Η στρατηγική παιδεία που χρειάζεται να αναπτύξουμε, για τη συνεργασία των φορέων ασφαλείας και άμυνας και την πολιτικοστρατιωτική συνεργασία

Τις απόψεις του για την στρατηγική κουλτούρα που απαιτείται να αναπτύξουμε, παρουσίασε ο επίτιμος Αρχηγός ΓΕΣ Κωνσταντίνος Ζιαζιάς στο πρόσφατο συνέδριο με τίτλο ‘Defence and Security:State of the Art Technology’ που διοργάνωσαν από κοινού το Ελληνικό Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών (ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ.) και ο Σύνδεσμος Αποφοίτων Σχολής Ικάρων (Σ.Α.Σ.Ι.) 

Δείτε τι είπε:

Η έννοια της στρατηγικής παιδείας (κουλτούρας) έχει χρησιμοποιηθεί ευρέως στον τομέα των διεθνών σχέσεων, πρωτίστως στο πλαίσιο των προσπαθειών να εξηγηθούν οι ξεχωριστές στρατηγικές συμπεριφορές των κρατών με αναφορά στις μοναδικές στρατηγικές τους ιδιότητες.

Παρ’ όλα αυτά, εξακολουθεί να υπάρχει μεγάλη σύγχυση σχετικά με το τι είναι η στρατηγική κουλτούρα και πώς μπορεί να χρησιμοποιηθεί στο πλαίσιο της ακαδημαϊκής έρευνας.

Δύο προβλήματα προκαλούν αυτή τη σύγχυση: η πολύ σημαντική σχετική λογοτεχνία για την έννοια της στρατηγικής κουλτούρας, η οποία συνεχίζει να συνδυάζει τις ιδέες του πολιτισμού με τη συμπεριφορά και τα αντικείμενα, μέσα από τα οποία οι ιδέες αυτές γίνονται εμφανείς και οι στρατηγικοί μελετητές του πολιτισμού οι οποίοι έχουν ενσωματώσει στους
ορισμούς της εν λόγω έννοιας υπερβολικά περιορισμένες υποθέσεις, ώστε να λέγεται ότι υπάρχει.

Για να αντιμετωπιστούν αυτές οι αδυναμίες στη λογοτεχνία, η στρατηγική παιδεία (κουλτούρα) επαναπροσδιορίζεται ως συνιστώμενη από κοινές ιδέες σχετικά με τη στρατηγική που υπάρχουν σε όλους τους πληθυσμούς.

Αυτός ο ορισμός είναι στενότερος από πολλούς, επειδή ορίζει την κουλτούρα ως κοινές ιδέες και όχι σαν ιδέες και συμπεριφορά (ή ως ιδέες και αντικείμενα).

Αυτό δεν έχει σημασία επειδή επιλύει τις μεθοδολογικές προκλήσεις που αντιμετωπίζουν όσοι προσπαθούν να μελετήσουν τις ιδέες, αλλά επειδή μας υποχρεώνει να αντιμετωπίσουμε αυτές τις προκλήσεις άμεσα στο πλαίσιο των προσπαθειών να κατανοήσουμε τους διαφορετικούς τρόπους με τους οποίους τα πρότυπα των ιδεών μπορούν να παράγουν συμπεριφορά με μοτίβο.

Αυτός ο ορισμός είναι επίσης ευρύτερος από πολλούς, επειδή αρνείται να απορρίψει
την πιθανότητα να υπάρχουν κοινές ιδέες που σχετίζονται με στρατηγικά θέματα σε πληθυσμούς που δεν περιορίζονται από τα σύνορα των υφιστάμενων χωρών.

Η λογική μιας τέτοιας προσέγγισης είναι απλά ότι πρέπει να κοιτάξουμε και να
δούμε πόσο κοινές ιδέες είναι στην πραγματικότητα κατανεμημένες σε όλους τους πληθυσμούς, αντί να υποθέσουμε ότι τα πρότυπα θα συμμορφώνονται με τις ληφθέντες για παραχωρημένες πολιτικές μονάδες.

Η έννοια της στρατηγικής παιδείας (κουλτούρας) δεν είναι καινούργια. Στο παρελθόν έχει εφαρμοστεί με διάφορους τρόπους και σε μια σειρά χωρών (π.χ. Ιαπωνία, Γερμανία), περιοχές (π.χ. Σκανδιναβία, Ειρηνικός Ωκεανός) και Ιδρύματα/Ινστιτούτα ασφαλείας (π.χ. ΝΑΤΟ) προκειμένου να εξετάσουν τις κύριες πτυχές των πολιτικών τους περί
την ασφάλεια-άμυνα.

Επίσης, με την εφαρμογή της υπόψη έννοιας σε ορισμένες περιπτωσιολογικές μελέτες, οι μελετητές προσπαθούν να εξηγήσουν τη συνέχεια και την αλλαγή των πολιτικών περί εθνικής ασφάλειας.

Επιπλέον, οι ακαδημαϊκοί που συμμετέχουν στη μελέτη της στρατηγικής κουλτούρας προσπαθούν να δημιουργήσουν ένα πλαίσιο το οποίο μπορεί να δώσει απαντήσεις ως προς το γιατί ορισμένες πολιτικές επιλογές (και όχι άλλες) επιδιώκονται από τα κράτη.

Ο ορισμός του Colin Gray, (βρετανός καθηγητής για την υψηλή στρατηγική), ορίζει ως στρατηγική παιδεία (κουλτούρα) «τις επίμονες (αν και όχι αιώνιες) κοινωνικά μεταδιδόμενες ιδέες, στάσεις, παραδόσεις, συνήθειες της σκέψης και προτιμώμενες μεθόδους λειτουργίας που είναι περισσότερο ή λιγότερο συγκεκριμένες σε μια γεωγραφικά βασισμένη κοινότητα ασφάλειας, η οποία είχε κατ ‘ανάγκη μια μοναδική ιστορική εμπειρία ».

Ο Gray προτείνει επίσης ότι: «Η στρατηγική κουλτούρα είναι ένας φόρτος, ο οποίος υποδηλώνει το συναισθηματικό και στάσιμο περιβάλλον μέσα στο οποίο λειτουργεί η κοινότητα περί των θεμάτων άμυνας.

Οι ιδέες για τον πόλεμο και τη στρατηγική επηρεάζονται από τη φυσική και πολιτική γεωγραφία – ορισμένες στρατηγικές κουλτούρες έχουν, για παράδειγμα, μια θαλάσσια ή ηπειρωτική κλίση – από την πολιτική ή θρησκευτική ιδεολογία και από την εξοικείωση και την προτίμηση για συγκεκριμένες στρατιωτικές τεχνολογίες.

Η στρατηγική παιδεία είναι ο κόσμος του νου, της αίσθησης και της συνήθειας της
συμπεριφοράς.

Οι ρόλοι, οι φόβοι, οι ιδέες, οι πεποιθήσεις επηρεάζουν τη συμπεριφορά. Η στρατηγική κουλτούρα είναι ένας εναλλακτικός τρόπος εξήγησης της στρατηγικής συμπεριφοράς. Κάθε κράτος και ίδρυμα ασφαλείας έχει μια στρατηγική κουλτούρα.

Ως εκ τούτου, η Ελλάδα μπορεί να αναπτύξει και να έχει μελλοντικά και αυτή μία. Μπορεί να είναι σήμερα μια «αδύναμη» στρατηγική κουλτούρα, μια κουλτούρα που βρίσκεται στο στάδιο της διαμόρφωσης, μια εμβρυϊκή.

Όμως θα πρέπει το πολιτικό, στρατιωτικό και ακαδημαϊκό κατεστημένο (establishment), να εργαστεί, να αποσαφηνίσει και να θεσμοθετήσει μια ελληνική στρατηγική κουλτούρα, την οποία είχαν στην αρχαιότητα οι ελληνικές Πόλεις-Κράτη και η Βυζαντινή αυτοκρατορία.

Αυτή είναι η αρχή μιας ιδέας, η πρόκληση είναι μπροστά. Με δεδομένο το υφιστάμενο θεσμικό πλαίσιο στη χώρα μας, οι τομείς της άμυνας και της εθνικής ασφάλειας είναι διακριτοί.

Για την ανάπτυξη στρατηγικής κουλτούρας για τη συνεργασία των φορέων ασφαλείας και άμυνας εκτιμάται ότι θα πρέπει να αναληφθούν πρωτοβουλίες σε στρατηγικό, επιχειρησιακό και τακτικό επίπεδο όπως παρακάτω:

  1. Στρατηγικό Επίπεδο – Η λειτουργία του υφιστάμενου ΚΥΣΕΑ με διευρυμένες αρμοδιότητες και επί θεμάτων ασφαλείας ή ησυγκρότηση ενός νέου και πιο μόνιμου οργάνου όπως π.χ. το Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας (ΣΕΑ).
  2. Επιχειρησιακό Επίπεδο – Η συγκρότηση «Διυπουργικής Επιτροπής Ασφαλείας» σε επίπεδο Υπουργείων, δημόσιων και ιδιωτικών φορέων, ιδιωτικών επιχειρήσεων και της τοπικής αυτοδιοίκησης.
  3. Τακτικό Επίπεδο – Η πρόβλεψη αντίστοιχης επιτροπής στους φορείς τοπικής αυτοδιοίκησης, με τη συμμετοχή αρμόδιων τοπικών παραγόντων και δημόσιων και ιδιωτικών φορέων. Αποστολή της θα είναι ο εντοπισμός των απειλών ασφαλείας και εξεύρεση τρόπων αντιμετώπισής τους. Οι τοπικές επιτροπές θα αναφέρουν στη Διυπουργική Επιτροπή Ασφαλείας και αυτή με τη σειρά της στο ΚΥΣΕΑ ή στοΣΕΑ.
  4. Επιπρόσθετα να προβλεφθεί η τακτική ενημέρωση στη ΣΕΘΑ εκπροσώπων φορέων του Δημόσιου και Ιδιωτικού τομέα καθώς επίσης και της τοπικής αυτοδιοίκησης επί θεμάτων άμυνας και ασφάλειας.
  5. Με το προαναφερθέν μοντέλο επιτυγχάνονται τα παρακάτω:
  • α.Συγκεντρωτικός έλεγχος από το ΚΥΣΕΑ ήτο ΣΕΑ.
  • β.Ολοκληρωμένος σχεδιασμός από τη διυπουργική επιτροπή ασφαλείας.
  • γ.Αποκεντρωτική εκτέλεση από τις τοπικές επιτροπές.
  • δ.Ολιστική αντιμετώπιση του θέματος της εθνικής ασφάλειας στην ειρήνη με τη σύμπραξη όλων των επιπέδων της Δημόσιας Διοίκησης (Υπουργεία-Οργανισμοί-Τοπική Αυτοδιοίκηση) και του ιδιωτικού τομέα.
  • ε.Έγκαιρη αντιμετώπιση των θεμάτων εθνικής ασφαλείας και ομαλή μετάπτωση στην άμυνα, εάν απαιτηθεί, με την προετοιμασία των τοπικών κοινωνιών μέσω της συμμετοχής και δραστηριοποίησης της τοπικής αυτοδιοίκησης και τοπικών φορέων.

 

Ελάτε στην ομάδα μας στο Facebook με ένα κλικ ΕΔΩ

Πούλησέ το