Χούντα εκκλησία, δικτατορία
Η αντροχωρίστρα Δέσποινα Παπαδοπούλου, γίνεται δεκτή με τον μοιχό δικτάτορα, με τιμές στη Μητρόπολη (από την iefimerida/gr).

Όταν η Χούντα διόριζε υποστράτηγο μητροπολίτη Ενόπλων Δυνάμεων – Η αντιευαγγελική σχέση Στρατού-Εκκλησίας και ένα προφητικό κείμενο

Ένα προφητικό κείμενο που δημοσιεύτηκε πέρυσι στο ιστολόγιο “Ροϊδη και Λασκαράτου εμμονές”, μας έφερε στο νου η δημοσιοποίηση της απόφασης του Πάνου Καμμένου να κάνει έφεδρο υποστράτηγο τον Μητροπολίτη Μεσογαίας και Λαυρετωτικής. Το αναδημοσιεύουμε ελπίζοντας να διαβαστεί με προσοχή.

Η ύπαρξη μητροπολίτη των Ενστόλων και μάλιστα με ανώτατο στρατιωτικό βαθμό, αποτελεί πέρα από την προφανή αντιευαγγελική της χροιά, μια ανορθόδοξη εκκλησιαστική ανωμαλία και μια αντικανονικότητα, αφού αφορά Επίσκοπο του οποίου η δικαιοδοσία διαχέεται στο εσωτερικό δεκάδων άλλων Επισκοπών, χωρίς το ελάχιστο Kανονικό έρεισμα, αντιβαίνοντας και στον Καταστατικό Χάρτη της Εκκλησίας.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΧΕΤΙΚΑ:Καμμένος & Αρχηγοί έκαναν υποστράτηγο Μητροπολίτη! Τι άλλο θα δούμε;

Η εθνική κρατική Εκκλησία προκάλεσε δυο φορές το ατόπημα, επωφελούμενη των ανώμαλων πολιτικών καταστάσεων, στην Κατοχή και στον Εμφύλιο αλλά και στη Δικτατορία.

Στην πρώτη περίπτωση η πέτρα του σκανδάλου ήταν ένα σκοτεινό πρόσωπο της Ακροδεξιάς.

Ο μητροπολίτης Καρυστίας Παντελεήμων Φωστίνης, που το 1943 παραιτήθηκε και έφυγε στην Αίγυπτο, όπου τον Αύγουστο του 1944 διορίζεται χωρίς συνοδική εκλογή, από την ελληνική κυβέρνηση του Καΐρου, Αρχιερέας των Ενόπλων Δυνάμεων και μάλιστα στο ξένο  έδαφος του πατριαρχείου Αλεξανδρείας.

Τον τίτλο τον κράτησε μέχρι και το Σεπτέμβρη του 1946, όταν αμειβόμενος για την αντικομμουνιστική του δράση, εξελέγη μητροπολίτης Χίου, εκτοπίζοντας πραξικοπηματικά τον νόμιμο μητροπολίτη Ιωακείμ.

Ο τελευταίος κυνηγήθηκε (μαζί με τους Κοζάνης και Ηλείας) ως ΕΑΜίτης και την αποκατάστασή του, έχει αποφύγει επίμονα να ζητήσει από τους φίλους του Χριστόδουλο και Ιερώνυμο, ο πολυπράγμων και πρόθυμος υμνητής και απολογητής φασιστών Αρχιερέων και της δράσης της Εκκλησίας στην Κατοχή Γλέζος, που η γενικότερη πολιτική του συμπεριφορά απέναντι στον ολοκληρωτισμό, δίνει λαβή σε πάρα πολλά ερωτήματα.

Ο Φωστίνης υπήρξε ιδρυτής του διαβόητου ομώνυμου μοναχικού Τάγματος αγοριών, το οποίο ανέδειξε πνευματικά τέκνα του σε δεσποτάδες (που πρωταγωνίστησαν αργότερα σε πανελλαδικής φήμης σεξουαλικά σκάνδαλα), οι οποίοι έφεραν κατά κανόνα το δικό του επαγγελματικό ψευδώνυμο, δηλαδή Παντελεήμων.

Το Τάγμα του Φωστίνη, σύμφωνα με τον επίσης Εθνικόφρονα Αυγουστίνο της Φλώρινας, ήταν «εστία μολύνσεως» της οποίας τα έργα «απειλούν να προκαλέσουν ναυτίαν και εις αυτούς τους βουβάλους του βορβορώδους Αλιάκμονος» (περιοδικό «Σπίθα»-Γ.Δ.Καρανικόλα «Ανορθόδοξοι Έρωτες Ορθοδόξων Αρχιερέων»).

Ο Φωστίνης «βρέθηκε και στο επίκεντρο καταγγελιών (κυρίως για ηθικής φύσεως σκάνδαλα) για το μοναχικό ‘Τάγμα….’ που είχε ιδρύσει» και το οποίο «φιλοξενούσε νεαρά άτομα που προορίζονταν για κληρικοί» («Ποντίκι», 4.8.2005). «…Το συγκεκριμένο τάγμα θεωρήθηκε άντρο ακολασίας» («Έθνος», 28.1.’06).

Στα 1954 υποβάλλει έκθεση στη Σύνοδο για το βιβλίο «Καπετάν Μιχάλης» το οποίο θεωρεί «αντεθνικόν» και ζητά να αφορισθεί ο Καζαντζάκης.

Δεν είναι όμως αυτός που θα μας απασχολήσει. Όποιος ενδιαφέρεται για περισσότερες λεπτομέρειες, θα τις βρει εδώ: «Η Εκκλησία των Φαρισαίων ως χώρος αποπλάνησης των νέων». 

Νίκος Ξένος, μητροπολίτης των Ενόπλων Δυνάμεων της Χούντας
Νίκος Ξένος, μητροπολίτης των Ενόπλων Δυνάμεων της Χούντας

Αυτός που μας αφορά εδώ είναι ο Νίκος Ξένος, ένας ακροδεξιός παπάς που γεννήθηκε στα Λεχαινά της Ηλείας το 1915 και πήγε να βρει τα αφεντικά του στην Κόλαση το 1984.

Πριν ασχοληθούμε με αυτόν τον Αρχιερέα του Σκότους, που δεν δίστασε να υπηρετήσει τον σκληρό πυρήνα του προδοτικού και εγκληματικού καθεστώτος της Χούντας ως δεσπότης Στρατού (από τις 31.3.1968, ως το 1975, οπότε και απολύθηκε, ο τίτλος του αφαιρέθηκε-του απέμεινε μόνο το «πρώην Πελαγονίας»-και η θέση του καταργήθηκε, με ενέργειες του επίσης χουντικού αρχιεπισκόπου Σεραφείμ, που δεν ήθελε έναν ιερωνυμικό στα πόδια του), να εξετάσουμε το κατά πόσον η ύπαρξη ακόμη και απλού ιερέα στο στράτευμα, συνάδει με την ευαγγελική Ηθική.

Υπάρχει βέβαια και το μόνιμο, ουσιαστικό ζήτημα, που αφορά στην παρουσία και στον ρόλο των στρατιωτικών κληρικών στους στρατούς όλου σχεδόν του χριστιανικού κόσμου, ιδιαίτερα σε καιρό πολέμου.

Να ανοίξουμε μια μικρή παρένθεση για να δούμε την στάση της πρώτης Εκκλησίας στο θέμα της στράτευσης.

Σαφή θέση πήρε ο επίσκοπος της Λυών άγιος Ευχέριος, στα 434 στο «Μαρτυρολόγιο της θηβαϊκής λεγεώνας», επικαλούμενος το ανόητο παπαδίστικο παραμύθι των πάνω από 6.000 Ρωμαίων στρατιωτών, που με επικεφαλής τον άγιο Μαυρίκιο που κατείχε λέει τη λόγχη του Εκατόνταρχου Λογγίνου με την οποία είχε καντήσει τον Χριστό, μεταφέρθηκαν από τη Θήβα της Αιγύπτου στην Βουργουνδία για να καταστείλουν μια εξέγερση το 286.

Μετά τη νίκη ο Αυτοκράτορας διέταξε θυσίες στους θεούς, αυτοί αρνήθηκαν και θανατώθηκαν σταδιακά μέχρις ενός στο Άγαυνο (Σαιν Μόριτς) της Ελβετίας.

O Επίσκοπος λοιπόν έγραψε ότι οι Χριστιανοί όφειλαν να πολεμούν, αλλά ότι ο σκοπός του πολέμου θα έπρεπε να είναι έχει εγκριθεί από την Εκκλησία. Θέλει πολύ συζήτηση για το αν ο παραμυθάς είχε στο μυαλό του μια Εκκλησία έμμισθων κρατικών υπαλλήλων, πρόθυμων να ευλογήσουν κάθε έγκλημα του χριστιανικού Κράτους, ιδιαίτερα αυτού μιας στρατιωτικής τυραννίας, όπως ιστορικά εξελίχθηκε η σχετική συμπεριφορά του χριστιανικού κλήρου παγκόσμια, με τις τιμητικές εξαιρέσεις του βεβαίως (“Daniel Berrigan, priest and anti-Vietnam war peace activist, dies”).

Στους πρώτους χριστιανικούς αιώνες πολλοί Χριστιανοί συγγραφείς και εκκλησιαστικοί πατέρες, δεν ενέκριναν ούτε καν τη στράτευση των πιστών.

Τέτοιοι ήταν οι Ωριγένης, Τερτυλλιανός, Λακτάντιος. Ο κοινός  Άγιος Δυτικής και Ανατολικής Εκκλησίας και μάρτυρας Ιππόλυτος, φερόμενος, μάλλον από λάθος, και ως σχισματικός Επίσκοπος της Ρώμης (170-235), στον 16ο Κανόνα του, γράφει πως «Οι κατηχούμενοι ή οι πιστοί που θέλουν να γίνουν στρατιώτες, πρέπει να απορριφθούν, διότι έχουν αποστραφεί τον Θεό».

O επίσης κοινός Άγιος και των δυο Εκκλησιών, ο Eπίσκοπος της Νόλας (πόλης της Καμπανίας, κοντά στη Νεάπολη) Παυλίνος, ένας αριστοκρατικής καταγωγής κληρικός, εξ εγγάμων και λόγιος, φερόμενος να επιδεικνύει πρωτοφανή αυτοθυσία για το ποίμνιό του, απαγόρευε στους πιστούς να στρατευθούν.

Στα τέλη του 4ου αιώνα ο Παυλίνος, όπως και οι Ιερώνυμος, και Αυγουστίνος επικρότησαν σε επιστολές, τους συγχρόνους τους Κρισπιανό, Ηλιόδωρο, Νεποτιανό, Βονιφάντιο και Βικτρίκιο, που εγκατέλειψαν τον στρατό.

Διαβάστε τη συνέχεια στο “Ροϊδη και Λασκαράτου εμμονές” – roides.wordpress.com